bi' on dakikanı ayır, bi' düşün. çıkar bunu hayattan. sosyalist, hümanist, komünist her ne boksa onun kafası değil bu.
anlamam da o işlerden. çıkar abi parayı hayatından. herkes ihtiyacı kadar yaşasa. fazlası değil.
mesela domatesci diye meslek olsa. tüm şehrin domatesini sayılı insan üretse. ihtiyacı karşılığında takas yapsa.
insanlar hayatını böyle sürdürse. keşke lan. ama iş eğlence sektörüne gelince cırtlıyo olay. çünkü insan, en lüksünü, iyisini görünce, "daha" iyisini arıyo. bu da gösteriş aşkımız bizim, durum doğamıza ters yani. eğlence sektörünü başlı başına saçmalık olarak gören ben isyanda tabi. kökünüzü kurutayım be. neyse parası verelim.
sanal değildir, gerçektir.
elinizde tuttuğunuz o kağıt parçasının üzerinde önceden çalışılarak kazanılmış ve karşılığında yine çalışılarak yapılan bir şeye feda edilecek değerler vardır.
zaten bilindiği gibi her kağıt paranın karşılığı altın olmak zorundadır ve altının değeri kadar emek alabileceğiniz bir güçtür. yani işte kısaca güçtür..
toplumların gerçek düşmanı, kaçınılmaz olarak cehalet üreten sistemler değil, para ve paranın gücüne boyun eğen şuursuz bir dünya toplumudur. insan toplulukları parayı tarihsel olarak kendi ürettiği halde, zamanla kaçınılmaz olarak, kendi ürettiği gücün boyunduruğuna girmiş, onun adeta oyuncağı olmuş ve fakat onu aşamamış; sonunda fetişistik bir dünya toplumuna dönüşmüş olarak, hakikati bu yönüyle kavramayadığı sürece, küresel toplumsal bunalımların ve yıkımların önüne geçemeyecektir.
Insanligin en büyük buluşu.
Para dünyamızın damarlarında dolanan kandır.
Para, iş ve ticaret dünyasının tekerlerini yağlar.
Bu kadar önemlidir fakat:
Para ilaç verir ama sağlık vermez.
Tanıdık verir ama dost vermez.
Bundandır ki Libya'lılara nefretim asla dinmek bilmez bir fırtına. Olmasaydın da olurduk. Pek ala çok da güzel olurduk. Öyle bir şeysin ki ulaşana kadar kişilik, adamlık, tevazu, hoşgörü ( insanlık ) namına tüm değerlerden ödün veriyoruz. Mutluluğun ondan olduğuna dair yanılıyoruz. Sonrasında bulduğumuzda ise asıl huzursuzlukla tanışıyoruz. Para her zaman dert getirmiştir. Varlığını da yokluğunu da iyi bilirim. Kullanmasını bilene elbette mutluluk verir. Fakat bu devir ve bu mentalitede para amacını ve haddini aştı.
