baba gibi. Cidden ama. izliyorum böyle, babam aklıma geliyor. Neşeli günlerde turşu suyu içmeye gelen oğlunu tanıdığında sarılışı geliyor aklıma. Mahmut hoca gibi eğitimcim olsun istedim sonra. Belki o ruhsuz, soğuk, haftanın beş günü gittiğim beton yığınını sevebilirdim..
Tiyatrocu olurdum. Aynı dönemde yaşasaydık eğer. Filmlerini izlerken kıskanıyorum bazen adile naşiti. Tatlı kıskançlık ama.. Ne eğlenmişlerdir şu sahnede, bu sahnede diye geçiyor aklımdan filmleri..
Sen koskoca mahmut hoca, her şeyi tatmış, feleğin çemberinden geçmiş, alkolü su gibi içmiş adam. Sen de gördün bağımlılık alkole maddeye değil oksijene sadece.. Bencilim ben. Umarım yaşarsın. Yaşadığın haberi huzur veriyor bana ve bir çok insana. Mırıldanıyoruz "oh be! Yine atlattı.." diye.. yine bekliyorum bir iç çekişi..
seksen yaşını devirmiş bir insan
yaşa yaşa nereye kadar
hele ki bu şartlarda
yine de tanrı bilir ama
bu şekilde yaşaması hem kendisine hem ailesine sıkıntı veriyor.
sağlıklı bir şekilde hayatına devam etmesini dilediğim insan. ama pek de mümkün değil.
bu nedenle (bkz: münir özkul/#14012484) yazısına yürekten katılıyorum.
acı çekiyorsa ruhu huzura kavuşmalıdır, kalbimizde de yaşatırız biz onu...
allah rahmet eylesin. nur içinde yatsın. allah geride kalanlara baş sağlığı ve sabır versin. çok büyük oyuncuydu çok. onun filmleriyle (hababam sınıfı vs.) büyüyen nesildenim.
üstadın ölmesine meğer ne kadar çok meraklı insan varmış onu da gördük. henüz ölüm haberi resmi olarak doğrulanmadan adamı mezara koydunuz. insan hayatı üzerinden prim yapmaya çalışanlara yazıklar olsun diyorum.
