Tamamen kişinin elinde olan bir kavramdır. o anki psikoloji vs. saçmalık kendi düşünceleri ile yarattığı gözlükten heryeri rengarenk görebilir kişi... (Bkz: ben : )
biz üç arkadaşız. mutluluk, aci, ben hergün saklambaç oynuyoruz. mutluluk hep mızıkçı, saklanıyor bizden. bazen ben ebe oluyorum, acıyı buluyorum. bazen acı beni buluyor, saklandığım yerden. bazen mutluluğu buldum zannediyorum. çanak çömlek patladı diyor acı saklandığı yerden. gün bitmek üzere ama... mutluluk hala ortada yok! ve bugünde gelmeye hiç niyeti yok...
anne karnında daha hayat bulmamış bir bebeğin özlemle beklenen hayat dolu ilk kalp atışı duyulduğunda, o karanlık odadakilerin hiç birini önemsemeden hıçkıra hıçkıra ağlayıp içinden adaklar adadığın andır. 'baba' bir mutluluktur.
bünyende taşıdığın an fark edilemeyen, gittikten çok vakit sonra anımsanan bir garip insanlık amacı. "mutluymuşum" deriz de o an ayrımsayamamak en sıkıcı gerçeğidir kovalamacanın.
yaşama sevinciyle paralel doğrultuda artan veya azalan duygudur.
insan mutlu olunca hiçbir şey umrunda olmuyor be azizim.
insan mutluyken sözlüğe girince de mutluluk kalmıyor çoğu zaman.
