bazen başkasının yada başkalarının yanında bazen de sadece kendi kendimizle olduğumuzda hissedebileceğimiz,insandan insana sebepleri değişen sevinç duygusudur.
ölmeden önce okunması gerek kitaplardandır. hatta filmi seyredilmeden önce okunmalı ki; zülfü livanelinin güzel kalemi, tasvirleri,cümleleri birebir hissedilebilsin çünkü kanımca filmi seyredildikten sonra kitaptan aynı tat alınamaz.
hayatımızın süsleri. öyle bir süs ki yasamın dayanılmaz oldugunu düsündügümüzde karsımıza cıkan ve bir anda fikrimizi degistiren. bir anda fikrimizin degismesi, o dayanılmazlık durumunun gücsüzlügünden midir, hayır; kücük bir cocugun acısı da yetiskin birininki de aynı büyüklüktedir mutlulugun gözünde. bu yüzdendir ki kücük seyler de cok mutlu edebilir insanı. mutlulugu büyütmek insanın elindedir, gerekli potansiyelse mutlulugun kendisinde. yeter ki ısık aransın, yeter ki ısıgın farkına varılsın..
Sahte paralar gibi hayatımız. Günde kaç kez kendimiz oluyoruz? Dürüst, yapmacıksız. içimizdekileri olduğu gibi söylüyor muyuz? Kimseden sakınmadan, korkmadan. Mutlu olmak için yalanlar söylüyoruz sürekli kendimize ve çevremizdekilere. Aslında herkesin içinde derinlerde sakladığı mutsuz biri var. Saklıyoruz onu herkesten. Kendimiz bile görmezden geliyoruz çoğu zaman. Hep daha iyi olacağına inanmışız. Hep bekliyoruz. ilerde bir gün mutlaka diyoruz. Ya da geçmişi düşünüyoruz. Eskiden ne güzeldi ya diye başlayan diyaloglar ya da monologlar iç geçirmemize sebep oluyor çoğu zaman. Oysa o anı yaşadığımız zamanda mutsuzduk biz. Bugünleri hayal ederek mutlu oluyorduk. Peki şimdi, şu an mutlu muyuz? Tabi ki hayır. Ama bir gün mutlaka her şey çok güzel olacak mı? Tabi ki hayır. O gelmek bilmeyen günlerde biz bugünleri de içine katarak ne güzel günlerdi ya diyor olacağız hala. Hala o muhteşem günü bekliyor olacağız. Sonrası sonra işte. Hiç koca bir HiÇ. Yarım yamalak, ucundan yakalanmış mutluluklar bizim payımıza düşen. Koca bir labirentin içinde dolaşıyoruz ömür bitene kadar. Acaba burda mı diye tekrar tekrar giriyoruz aynı labirentin çıkmazlarına. Hep hayal kırıklığı hep yeniden hep bu sefer kesin olacak düşüncesi içimizi yiyip bitiriyor. Labirentten çıktığımızda her şeyin çok güzel olacağına inandırmışlar bizi. O yüzden çıkmazlarda bulduklarımızı görmezden geliyoruz. Oysa o çıkmazlarda saklı her şey. Hep daha iyisi, hep daha güzeli diye diye görmezden geliyoruz önümüze çıkanları. Hep öğretiliyor hep.
kimi insanlar akşam yemek yiyebildiği için mutlu olurlar,
kimi insanlar kapısını çalan biri olduğu için,
kimi insanlar yeni aldığı bir kalem için mutlu olabilirler,
kimi insanlar üniversiteyi kazandığı için mutlu olabilirler,
kimi insanlar sabahı gördüğü için mutlu olabilirler,
kimi insanlar duş alabildiği için,
kimi insanlar kitap okuyabildiği,
kimi insanlar okuyabildiği yazabildiği için.
ama kimi insanlar burunlarının ucundaki mutluluğu bile görmezden gelip, sahip olamadıklarına ağlanırlar. ya da kaybettiklerine. oysaki hayat bunlar ağlamaya yetmeyecek kadar kısadır. önemli olan mutluluğu yakalamaktır.
nisan 2006'da fransa'da 2000 kütüphane arasında yapılan oylamalar sonucu ''ayın kitabı'' seçilmiştir.
filminin çekilecek olması ülkemiz sineması için oldukça iyi olacaktır. umarım kitaptaki duygu yoğunluğu beyazperde'ye güzelce aktarılır.
kişiden kişiye değişen his,duygu. kimi var bir gülüşe mutlu olur, kimisine milyonları** verirsin yine de mutlu olmaz. kendini iyi hissetmek dönemine de denk gelen hadisedir.
sadece bir duygu olduğunu kabul edemeyen bünyeleri aslında mutsuz bir yaşam sürdürdükleri inancına sürükler. Duygu olduğuna ve en nihayetinde gelip geçeceği inancını benimsedikten sonra ya duygusuz eder insanı ya da her bireyin manik-depresif olduğuna. mutluluk istediğinizi yapıyor olmanızdır; yarın sabah uyanmamayı seçerek işe-okula gitmemekte, üzüleceğini bile bile lades demekte odur ancak sadece maskesine rağmen onu tanıyana gülümseyecektir.
