toprak bir yolda hızlıca koşarken ayağın takılması sonucu düşüp aldığın ilk koku.
ne tam toprak kokusu ne de tam kan kokusu.
ikisinin karıştığını anlayacak bir burun.
insanın özlem duyduğu zamanları hatırlatan kokular eşsizdir. bir an için duraksar, ciğerleri tamamen dolana kadar havayı içine çeker, gözlerini yumar, şapşal bi gülümseme yayılır suratına. aynı anda özlem, hasret, ıstırap duygularının etkisiyle içinde bi sıcaklık, gözlerde buğulanma, çevreye karşı tepkisiz kalma. ah o kokular.
