"annem annem, ben ne günler gördüm..." ün ingilizcesidir. gurbette dinlenmesi ile ihtiva ettiği anlam daha iyi kavranır ki gözlerden süzülenler bunun kanıtıdırlar.
şuan dinlediğim metallica nın en iyi slowlarından biridir. ulan bende yazıyorum en iyi slowlarından biridir diye kaç tane slow şarkıları var ki zaten bu heriflerin.
pencerenin camından geçerken hayatın, bir an durup anneni andığında, onun kollarındaki güveni duymak istediğinde ya da sadece anne sıcaklığını hissetmek istediğinde dinlenilecek şarkıdır son noktadır.
"Load albümü ööö'dür, kakadır." diye çemkirenlere tokat bâbında bir şarkıdır. Soğuk hava, pencereden dışarı bakmak, yoğun yağmur damlalarının pencereden usul usul kayması, özlemle bekleyiş.. Bunları anımsatıyor bana.
sarki direkt gitarla giriyor gibi duyulsa da oyle degildir. james hetfield'in one two three four, one two, saymasiyla baslar. sarki baslamadan sesi oldukca acin dinleyin. ama sonra gitar bomba gibi patliyor kolonlarda ona dikkat.
"the brightest flame burns quickest" cümlesi noktayı koymuştur olaya. daha güzeli yazılmadı.
bi bu cümlede, bir de turn the page şarkısının girişi olan "on the long and lonesome highway east of omaha" cümlesinde dalıp gidiyorum.
ilk dinlendiğinde araya başka şarkı sokmadan 25 kere dinlenebilen, 25 ten sonra 5 yıl hiç dinlenilmeyen; iskelet melodisi zayıf olmasına rağmen kirk ün * vokal arkasına attığı, şarkı boyunca devam eden yavşak solosu sayesinde metallica kalitesine gelebilmiş şarkı. **
