--spoiler--
"büyükler sayılara bayılırlar. tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek biriktirir miymiş, sormazlar bile. kaç yaşında, derler, kaç kardeşi var? kaç kilo? babası kaç para kazanıyor? bu türlü bilgilerle onu tanıdıklarını sanırlar.
deseniz ki: "kırmızı kiremitli, güzel bir ev gördüm. pencerelerde saksılar, çatısında kumrular vardı". bir türlü gözlerinin önüne getiremezler bu evi. ama "yüzbin liralık bir ev gördüm" deyin, bakın nasıl: "aman ne güzel ev" diye haykıracaklardır."
--spoiler--
çoğu insanın çocuk kitabı sandığı ama aslında büyükler için bir öğreti kitabı olduğunu yadsınmaması gereken kitap. küçük prens çocuk kitabıysa cin ali serisi zigot kitabı olur.
7 yaşında başlayıp 22 yaşına kadar onlarca kez okunabilecek tek kitap.
--spoiler--
Eğer insan bir çiçeği seviyorsa ve milyonlarca yıldızın üzerinde bu çiçekten yalnızca bir tanecik varsa, yıldızlara uzaktan bakmak bile bu insanı mutlu etmeye yeter. Çünkü insan kendi kendine 'işte benim çiçeğim oralarda bir yerde' diyebilir.
--spoiler--
--spoiler--
"Unutma!" dedi tilki.
"Gülün için harcadığın zamandır gülünü bu kadar önemli yapan..."
"Gülüm için harcadığım zaman..."
dedi küçük prens hatırlamak için.
--spoiler--
--spoiler--
insanlar mı? Sanırım altı yedi tane var. Yıllar önce görmüştüm. Ama nerede olduklarını kimse bilemez. Rüzgar, bir yerden bir yere sürükler onları. Köksüzdürler, bunun da çok acısını çekerler.
--spoiler--
bi baltaya sap olamamış, ne olduğunu kendi bile cevaplayamayan bunun yanı sıra hayallerini dahi söylemeye utanan bi adamın sözüne kulak asmamanız gerektiğini baştan söyleyerek girmek istiyorum konuya.
antonie de saint exupery abimize bakalım isterseniz öncelikle biraz. pilottur, carttır curttur demeyeceğim size. kahramanımız kendisini büyüklerin anlayamayacağını öne sürmüş bir vatandaştır. bazı şeylerin yalnızca kalbimizdeki göz ile görülebileceğini söylemiştir. duygusallığın dibine vurmuş, gel gitler yaşamış, ne mutlu olabildiği ne de son verebildiği birde aşkı olmuştur kendisinin.
ne güzel iki cümlede anlattım değil mi?
gelelim küçük prense;
bu kitap yurdum genç kızlarının hepsinin elinden geçmiştir bi dönem. hiç bir şey anlamamıştır hiçbiri. bu kadar da net konuşuyorum evet! facebookta beğenilenlere eklenmiştir kimi zaman, kimi zaman profil fotoğrafında elde yahut köşede bir yerlerde bulundurulmuştur. dövmesi yaptırılmıştır vücuda ama anlatmak istediklerinin hiç biri anlaşılmamıştır aslında.sadece bakmayı bırakıp görmek gerekliliği vurgulanmıştır kitapta. bizim kızlarımız ise sadece "bakılmak" için kullanmıştır o sözcükleri.
benim için ise özel bir yeri var bu kitabın;
ben hayatımın aşkına ilk küçük prensi anlattım. onu anlamayı, onun gibi bakabilmeyi etrafa, ben bi gezegenimiz olmasını istedim ilk defa bi kişiden. ben kıyafet dolabımın üzerine küçük prensin çiçeğini çizdim, beraber mutlu olamadığımız halde ayrılamadığımız kadınım için, o sadece gülümsedi ve sadece baktı..
o benim için bir yıldız seçmişti birde. odasındaki pencereden görebildiği bir yıldız. her gece ona baktığını söylerdi, beni özlediği her an.
"bir yildizda yasayan bir çiçegi seviyorsaniz, geceleyin yildizlara bakmak hostur. ve geceleri gökyüzüne bakarsin. herseyin çok küçük oldugu gezegenimi gösteremem sana.. belki böylesi daha iyi. yildizim senin için herhangi bir yildiz olsun. böylece gökyüzündeki bütün yildizlara bakmayi seveceksin.."
"aşk, iki insanın birbirine bakmasını değil, birlikte aynı yöne bakmasını gerektirir." gibi güzel bir kelamı vardır birde abimizin. sanırım yine çok haklı. üzücü yanı şu ki;
--spoiler--
"bir gün," demiştin bana, "günbatımını tam kırk dört kez izledim!" sonra da, "biliyor musun," diye ekledin. "insan günbatımını çok üzgün olduğunda seviyor."
--spoiler--
biz büyürüz, pabuçlar büyür, evler büyür; hayaller ne yazık ki küçülür. bunu anlatan sevgili kitaptır.
inanılmaz güzel bir kitap çocuk kitabı demek hakarettir zira çocuktan çok hayal gücünden yoksun büyüklerin ihtiyacı vardır bu kitaba.
--spoiler--
Gökyüzüne bakın. kendi kendinize sorun: yedi mi? yemedi mi? ne kadar çok şeyin değiştiğini göreceksiniz...
hiçbir büyük bunun ne kadar önemli bir sorun olduğunu anlayamaz.
--spoiler--
''o zaman hiçbir şey anlayamamışım! onu sözlerine değil eylemlerine bakarak değerlendirmeliydim. beni güzel kokukara boğuyor, bana ışık saçıyordu. hiçbir zaman onu bırakıp kaçmamalıydım! o küçük hilelerin ardındaki sevgisini görmeliydim. çiçekler öyle değişik ki! ama ben o sıralar onu sevmeyi bilemeyecek kadar küçüktüm.''
Etkileyici, ilginç, sürükleyici, az da olsa saçma ve anlaşılması güç ama tek kelimeyle müthiş bir kitap. 10 üzerinden 8.5 puan verdiğim güzel kitaplardan biri. Sadece bir çocuk romanı olarak görülmemeli.
bir bölümünde atatürk için dikdatör benzetmesi yapılmış roman. türkiyede bir dikdatör vardı bir zamanlar denmektedir. tabi çeviri yapılırken bu kısım sansürlenmiştir.
'Senin yaşadığın yerdeki insanlar,' dedi küçük prens, 'bir bahçenin içinde binlerce gül yetiştiriyorlar ve yine de aradıklarını bulamıyorlar.'
'Doğru, bulamıyorlar' dedim.
'Ve aslında aradıkları şeyi tek bir gülde, ya da bir avuç suda bulabilirlerdi.'
'Evet, haklısın' dedim.
'Ama gözler göremez. insanın kalbiyle bakması gerekir.'
Bütün tavuklar birbirine benzer. Bütün insanlar da öyle. Bu yüzden biraz sıkılıyorum. Ama beni evcilleştirirsen eğer, yaşamıma bir güneş doğmuş olacak. Senin ayak seslerin benim için diğerlerinden farklı olacak. Ayak sesi duyduğum zaman hemen saklanırım. Ama seninkiler, bir müzik sesi gibi beni gizlendiğim yerden çıkaracaklar. Şu ekin tarlalarını görüyor musun? Ben ekmek yemem. Buğday benim hiçbir işime yaramaz. Bu yüzden de bu tarlalar bana hiçbir şey hatırlatmazlar. Buna üzülüyorum. Ama sen beni evcilleştirseydin, bu harika olurdu. Altın renkli saçların var senin. Ben de altın renkli başakları görünce seni hatırlardım. Ve rüzgarda çıkardıkları sesi severdim.
Sustu tilki ve uzun bir süre küçük prensi izledi.
'Senden rica ediyorum. Lütfen beni evcilleştir!' dedi.
Büyükler, sayılara bayılırlar. Tutalım, onlara yeni edindiğiniz bir arkadaştan söz açtınız, asıl sorulacak şeyleri sormazlar. Sesi nasılmış, hangi oyunları severmiş, kelebek biriktirir miymiş, sormazlar bile. Kaç yaşında, derler. kaç kardeşi var? Kaç kilo? Babası kaç para kazanıyor? Bu türlü bilgilerle onu tanıdıklarını sanarlar.
