ilk olarak, milattan önce 4000 yılında Godoş Krallığı tarafından keşfedilmiş ve Küteoia(dağın başı anlamında) olarak isimlendirilmiştir. 1231 yılında osmanlılar tarafından fethedilmiştir daha doğrusu padişahın kuzeni kütahyalı bir kızla evlenince kütahya da osmanlı toprağı olmuştur. 1831 yılında ağır bir yangın afetinin ardından kent yeniden inşa edilmiştir. en önemli geçim kaynağı internet kafeciliktir. daha sonra pilavcılık ve poğaçacılık kentin önemli iş sektörleridir.
şu an biraz içime acı serpen şehirdir. ama olsundur yinede, zalim olsa rütbe bi perva yine bünyâdı elemi biz yıkarız merkez-i hâke atsalar bizi küre-i arzı patlatıp çıkarız.
çok güzel bir şehir. dumlupınar üniversitesi'nde okuyup da sera kütahya'da takılan kız öğrenciler de güzeller. şehir merkezi için aynı şeyi söyleyemem lakin.
şehrin soğukluğu insanlarının karakterlerine işlemiş olan şehir. kütahyalı bir amcamızın söylediğine göre türkiyenin en gelişmiş köyü. ege bölgesine hakaret. hayır insanı geçtim egede bu kadar soğuk mu olur.
kötahyadır. otogarda otobüs beklerken elimdeki poşetleri gördüğü halde otobüsü boş götüren dolmuş mu otobüs şoförü mü neyse artık onlardan bolca bulabilirsiniz. hatta bir geçen bir otobüs şoförünün araç kullanma konusunda dikkatsizliği yüzünden kavganın ortasında kalacaktım.
bir anda hayatıma girmiş acayip şehir. eskiden haritayı kafamda canlandırırken bilecik ile karıştırdığım bile olurdu şimdi heryerini biliyorum buranın. insanı her ne kadar sıradışı olsa da alışıyorsunuz. burayla bağlantısı olmayana sıradan gibi gelse de içten içe bağlandım gibi. ismini görünce falan ilgim o yöne kayıyor o derece. şehre girişte sera avm var ordan vazoya kadar olan kısım bizim çayyolu 8. cadde kadar ve bu caddeyi boylamak için otobüse binen var.
germiyan sokağı'ndaki 150 yıllık türk konaklarını, lajos kossuth'un misafir edildiği evi ve müzeleri gezmeden,
antik roma kenti aizanoi'yi ve frigya vadilerindeki peribacalarını, kaya mezarlarını, şapelleri görmeden,
kurtuluş savaşına tanıklık eden afertepe'yi, dumlupınar şehitliğini ziyaret etmeden, vatan için can verenlerin yaşadıklarını hissetmeden,
kale içindeki döner gazino'da yöresel yemeklerden yemeden,
termal sularından şifa bulmadan, pınarlarından içmeden,
dünyaca ünlü çini ve porselenlerinden almadan,
germiyanoğlu beyliğinin mirasçısı il. 1956'da ilçelerinden birisi olan uşak'ın da il olmasıyla iyice kendi haline gömülmüştür. tipik taşra şehirlerinin aksine istanbul ve civarına en az göç veren ildir. göçü ne hikmetse daha çok almanya'ya vermiştir. o yüzden "alemancısı" boldur.
yakın zamana kadar türkiye'nin havası en kirli şehri olmak gibi gereksiz bir rekoru bulunduruydu. bunun en önemli nedeni şahrin sahip olduğu düşük kaliteli ve kükürdü bol linyit kömürüdür (tunçbilek ve seyitömer kömürü). doğalgaz sonrası bu rekor kayboldu ama şehirde hala kömür kokusu almak mümkündür.
şehir güzeldir ancak şehre asker ve öğrenci olarak gelenler pek hazzetmezler. askerleri anlarım da öğrenciler sanki paristen geliyorlar amk. neyse şimdiki öğrenciler şanslı, dpü'nün ilk kurulduğu yıl olan 1993'de gelenler çekti asıl eziyeti, şimdikiler sefa sürüyorlar. ha halkı tutucu mu evet, ama halkı tutucu olan tek il değil. yok lan, gerçi ege bölgesinde birinciliğe oynar yine. son dönemde hizmete açılan zafer havaalanı ile ulaşımda önemli bir adım atmıştır.
elif türküsü, kumarıya gide gele, kütahyanın pınarları gibi bilindik türküleri ve hisarlı ahmet gibi halk ozanı çıkarmış bir şehirdir.
son olarak önemli not: soyadına aldanıp rasim ozan'ı kütahyalı sanmayın, arkadaş izmirlidir.
