yanlarına yaklaşıp sevmeye cesaret edemem, yolda görsem yanından geçmemeye çalışırım, aslında bir tehlike sezmedikleri sürece zarar verebileceklerini düşünmüyorum ama ister istemez tedirgin oluyorum.
duygusal, sadık, nazik canlılardır.
sevdiğim ve hayatımı paylaştığım hayvandır aynı zamanda.
30 km lik alanda, zaman zaman yemek götürdüğüm köpekler görünce üstüme atlarlar. koruma ordusu gibiler.
ancak işe aldırdığım, işi olduğu için evlenebilen insanlar zaman geçince beni gördüğünde görmezden geliyor.
şimdi sormak lazım hayvan diye hangisini aşağılamak lazım.
yan binadaki komşumun akbaş-ingiliz ırkı kırması orta boy erkek bir köpeği var, nerede takkeli sakallı görse sert bir şekilde havlamaya, hatta bazen yola çıkıp uzaklaştırana kadar kovalamaya başlıyor. aynı şekilde sıkmabaşlara da gıcık, bazen onlara da aynısını yapıyor.
ne diyelim, köpek bile insanın kalitesinden anlıyor ve his sahibi.
