Kendisini övme furyasina katilmak istedigim, ancak bildigim tek övgü cümlesi 'dasaklarina gurban lan serefsiz' oldugu icin topa girmekten cekindigim yazar.
ricaları asla kıramayan bir yapısı var. geçen arkadaş ortamında "sakso çeksene la bana" teklifini bile az kalsın kıramayacakmış. lakin "oruçluyum" demesi olayı sakinleştirmiş.
arkadaşlar istanbul zirvesine katılmak isterim ama erkekler sap gibi kalacak diye çekiniyorum. tüm kızlar masamın etrafında doluşacak, omzumu falan sıvazlayıp, pipetle karpız suyu içirtecekler, '' kuki benim, hayır ilk ben gördüm benim, kesinlikle sizin değil o benim'' diye kızlar birbiriyle kavga edecek, saçlarını falan yolacaklar, diğer sözlük çocukları da ağzı açık bir şekilde bana bakacaklar, kızlar onlara dil çıkaracak, ortam gerilecek bunları kaldıramam ben.
şerefsizim sizin huzurunuz için gelmiyorum. yoksa gelip iki lak lak yapmayı ben de isterim ama bünyem buna izin vermiyor. lanet olsun ya, bazen isyan etmiyor değilim. hayır neden ben? neden çok tipliyim? nedennnn? tanrım neden azcık zall gibileri görmedin. neden bana yüklendin hep? nedennnn?
edit: oha amk gören şukulamış giriyi. hayır yani anlayamadığım zirveye gelmediğim için '' oh be yırrtık '' diye erkekler mi sevindi? yoksa kızlar hayal de olsa beni mıncıkladığı için tebessüm mü etti?
lan yoksa zall a mı acıdınız? ilk kez kafam çok karışık.
