çok sevimli bu piçler. mahallenin kedicikleri artık benim kedilerim gibi oldular sabahleyin kahvaltılarını akşamleyin de akşam yemeklerini almak için hep aynı yerde sıra halinde bekleyip benim balkona çıkmamı gözlüyorlar. ben çıkıncada koro halinde miyavlayarak hadi olum acıktık lan nerdesin dercesine miyavlıyorlar sonrada afiyetle salamları, tavukları mideye indiriyorlar piç kuruları.
sabah saat 7 suları. içeriden sesler geliyor. iki kişi tartışıyor.
- sabah sabah seninle mi uğraşacam! geç kaldım zaten!
- meow moew maw mow!
- sus! saat 7 olmuş zaten!
- mow maw meaow mow!
- gel buraya!
- mow!
- lan gel!
- maw maw mow moeaw!
ev arkadaşım ve piremses tomris hanım arasında ufak bi sürtüşme oldu sanırım umarım barışırlar...
Su koca dünyayı kucucuk bir hayvana çok görüp carpıp ezen, olduren orospu çocuğu... Ben onu bulduğumda bir ayağı topaldı acı çekiyordu. Aldım baktım iyileştirdim. Arabayı yüz metreden tanır bağırarak sevincini belli ederdi. Ne istedin allahın sessiz kulundan da çarpıp öldürdün amk çocuğu. içim yanıyor bildiğin kahroluyorum.
bazılarının insanlardan hiç çekincelerinin olmaması şaşırtır. bugün bir parkta bankta otururken sokak kedisinin biri geldi bana doğru. gelmekle kalmadı, bir de sanki beni kırk yıldır biliyormuş gibi sıçrayıp yanımdaki boşluğa yayıldı. ben yiyecek istediği için bunu yaptığını düşündüm ama yiyecekle falan alakası yoktu, sürekli yalayarak kendisini temizleyip durdu yanımda. bir ara benim onu seyrettiğimi fark etti, göz göze geldi benimle. bakarken esneyince de gülümsedim kediye. sen misin gülümseyen, gitti beklemediğim şekilde üzerime çıktı. bir anda bir baktım kedinin ön patileri bir bacağımın, arka patileri de öteki bacağımın üstüne geldi. bu durum karşısında şaşırdım ve öylece kaldım. belki sevilmeyi mi bekledi nedir bu konuda karşılık bulamayınca benden (pek öyle hayvanlara dokunarak sevmeye alışkın değilim), inmeye karar verdi üzerimden. dedim kedideki rahatlığa bak, sanki kırk yıldır beni görüyor. *
bu eski hesabımdı.
bu entryi ben girmiştim.
ebru ablayı ve 7 kedisini ben anlatmıştım.
koyu kül renginde olan asya'yı sahiplenme hikayesini ben yazmıştım.
asya öldü arkadaşlar.
asya öldü.
durup dururken günler içinde güçsüzleşti ve tedavilere cevap vermeyerek öldü.
7 kedili ebru ablam perişan.
hayvan sahibi olmayan bilmez, olan da bu acıyı hiç tatmasın.
Ona renkli renkli tulumlar giydirirdim. Yastıklardan ev yapardım.
Beraber uyurduk, patisini öperdim.
Onu starbucks’a götürüp karamelli mocha ve tavuklu sandviç ısmarlardım.
Beraber gratis’e, sephora’ya, mac’e girerdik.
Parka götürüp salıncakta sallardım.
Belki ona konuşmayı bile öğretebilirdim...
