son 1 haftadır varlığı neşe kaynağı olan tatlı şey. balkona ne zaman çıksam koşuyor balkonun önüne. ev sahibim "kedi günah, haram" gibi sıçmık fikirlere sahip olmasa alırdım eve. öğrenci evine aldırmıyor.
Evimin önünde bir kedi 3 tane yavru doğurmuş ve koca gün başlarından ayrılmıyor yavruların. Başlarından ayrılmadığı için ve yemek yemediği için bitkin düşmüş. Bende yiyecek olarak salam, tavuk filan götürüyorum bayram etsin midesi diye. Sütte kabı da koydum bir de yanına. yanına demek isterdim ama uzağına koymak zorunda kalıyorum. Beni görünce öyle bir tıslıyor ki annelik duygusu ile, yavrularına zarar vereceğimi filan düşünüyor herhalde. Ulan pezo sana yemek getiriyorum, besliyorum, aç bırakmıyorum sen bana ne tıslıyorsun, tırnak gösteriyorsun. Tamam boynuma atlayıp, yalamanı filan beklemiyorum da artık dostuz anla işte yani sende. Bakalım kendimi tırmalatmadan yavruların kendi başlarının çaresine bakacakları zamana kadar besleyebilecek miyim? Belki sonra oda beni sever.
