daha yeni yeni yürüyor o zamanlar bizimki. 1.5 yaşlarında falandı.. ben de 9 falanım. çok sevdiğim bir kuşum mevcut. bayılıyor oynamaya bizimle kerata. biz de arada salıyoruz bunu gezdiriyoruz. bir gün ben yine zavallı hayvanceğizimle ilgilenirken, yeni yürümeye başlayan biricik kardeşim gelip kuşumun üzerine bastı.. zavallı o panikle havalanıp duvara çarptı. annem ve ben hemen alıp en yakın petshopa götürdük o panikle neden bilmiyorum.. sonuç belli. zavallıyı ağlayarak gömdüm. aradan aylar geçti tabii. yurtdışından anneannem geldi bizi almaya. bir hafta falan tatil yaptıktan sonra geri yurtdışına gideceğiz beraber.. oturduk limonata içiyoruz. ben de kitap okuyorum falan derken anneannemle konuşmaya çalışan kardeşime göz seğirttim.. böyle kendini göstererek bir şeyler anlatmaya çalışırken şöyle dialoglar geçiyor:
kardeşim: annene men tatil men tatil.
anneannem: evet oğlum bak gideceğiz tatile ne güzel..
kardeşim: ayııığ annene men tatil meeen meeen.
anneannem: evet oğlum diyorum ya işte uçağa bineceğiz gideceğiz tatile.
kardeşim: (ufak çaplı sinir krizi geçirip kıpkırmızı olur) anneeneeee men tatil tatiiiiiiil!!!!
anneannem: çocuğum sinirlenme neden sinirleniyorsun? bak ne güzel uçağa bineceğiiiiiiz sonra uçacağıııız böyle vuuuuv diye....
bu çocuk ne anlatmak istiyor acaba diye düşünürken bir flashback yaşadım... kuşumun öldüğü ana geri gittim ve hatırladım ki o anın üzüntüsü ile ağlarken kardeşime "sen katilsin işte katil!" diye bağırmıştım. kardeşim de anneanneme katil olduğunu anlatmaya çalışıyormuş.
sonuç olarak çocukların bilinçaltına hayran olduğum anlardan biriydi. siz siz olun çocuklarla dikkatli konuşun arkadaşlar. böyle geri dönüyor sonra..