Eğer haklıysanız bu sizi üzmesin. Yok eğer o noktaya siz getirdiyseniz de başka alternatifler deneyin. Bir yerde verimsiz olup çok kazanmaktansa üretken olup az kazanmak daha iyidir. işten atıldıktan sonra da bu konuyu çok fazla gündeme getirip de moralinizi bozmayın.
işe iade davası açılabilir. iş hukuku noktasında tecrübesi olan bir avukat bulunursa olumlu sonuçlar alınabilir. işe geri dönme durumu pek görülen birşey değildir. Fakat tazminat ve kanunun tanıdığı iş arama süresi ücreti gibi ücretler alınıp bu sayede iş bulana kadar idare edilebilir. Patronunun taklidini yaptığı için işten çıkartılan arkadaş için söylüyorum. Zor bir durum. Yaşamadım ama memleketin hali ortada. işsizlik sıkıntı.
Ulan 2 sene geç gittim mesaiye en az 5 dk en fazla 6 saat geç kaldım, özel sektör bir de daha beni kovan falan olmadı, geçen hafta işi bıraktım, boşladım adamların haberi bile yok. Neyse efendim kimsenin bu duruma düşmesini istemem. Neticede onur ve gurur kırıcıymış.
aylarca yeraltında çalışıp, (lağım kokuyordu) canımı dişime takıp çalıştıktan sonra yaşadığım eylem. sebebi ise patronun kendini Allah zannetmesi. çalışanlarını bu şartlarda çalıştıran da mottosu "ofiste duygusal zeka" olan bir firma işte.
20 yıla yakın profesyonel manada iş hayatım oldu.
Hiç kovulmadım.
Ya istifa ettim ya beklenmedik şeyler oldu mecburi işsizlikler yaşadım.
Kötü bir şey mi işten kovulmak?
Değil.
Kovulsaydım da hadi len derdim.
Siz de diyin.
Emek bu boru değil.
eminseniz haklı sebepten olmaması adına mücadele vermelisiniz. yani susmalı ve işinizi yapmalısınız. üzerinize oynayan kim varsa en ufak hakaretinde belgeleyip kurula taşımalısınız. hem en sakin ve efendiyi, hem de en yan bakılmayacak kişiyi oynamalısınız. tabi kurumsal bir şirketteyseniz.
Şu sıralar kesin üzerimde gerçekleşecek durum. iki gündür patronun beni odasına çağırıp 'ne olup bitiyor' diye sorması ve 'işlerin nasıl gidiyor, alışabildin mi?' Diyerek sorusuna bir ikincisini eklemesi, insanın içinden bir şüphe uyandırmıyor değil. Muhabbetimiz bitiyor, beni yerime gönderiyor, Hemen karşımda çalışan bir ibnenin karşımda yüzüme patlattığı piç gülümsemesini göremiyorum değil. 6 aydan beridir karşımda aynı masada çalışıyor, işi benden daha çok asıyor ama sanki torpilliymiş havası var oğlanda. Patronun törpüsünü yalamıyorsa en adi şerefsizim.
Gece gece hunharca gulmeme neden oldu. 24 gun once patronun atarlanmasi uzerine isten cikarildigim dusundum. Bes gun sonra arayip ne zaman isbasi yapiyorsun neden gelmedin dedi. siz beni kovmadiniz mi dedim yok canim ben sana kizdim sadece dedi. neyse siz yine de gercekten kovulsaniz da telrar tekrar sorun.
2 yıldır gecemi gündüzümü verdiğim, emeğin ötesinde sevdiklerimden zaman çaldığım, karşılığındaysa "sizi işten çıkarmayı düşünüyoruz" şeklinde karşılık aldığım durumdur.
daha fenası nedir biliyor musunuz? ben 6 hafta nasıl bekleyeceğim. (bkz: ihbar süresi) (bkz: ihbar tazminatı).
Bugün başıma gelen hadisedir. Mutlu oluyor insan, üzüldüğü tek nokta alıştığı ortamdan ve sevdiği iş arkadaşlarından kopması oluyor. Hayata yeni bir adım atmak gibidir kovulmak. Hadi hayırlısı.
