bu kadar güzel konuma sahipken nasıl böyle rezil bir yer haline getirilir diye hayret ettiğim güzelim şehir. ama yine de alıştın mı bırakmaz zor oluyor. bir yaşam şeklidir izmir.
en çok sevdiğim ve özlediğim şehir. belki de sevdiğim kıza oksijen* bahşettiği için öyle düşünüyorumdur. ama hala çekirdeğe çiğdem denmesi olayını anlamadım amk.
insanıyla, şehriyle, yaşam tarzıyla türkiyenin en güzel kentidir. insanın burnunda buram buram tüter. ayrılalı 12 yıl olmasına rağmen ismini her gördüğünde ah ulan dedirtir.
15 gündür içinde olduğum, ama bir ton sıkıntıdan dolayı tadına varamadığım şehir. buraya sevgiliyle bir kaç saatliğine gelince çok daha keyifli. yine de sevilen şehir. ayrılınacağı zaman hüzün yaratan şehir.
iyice şantiyeye dönen şehir. gün geçmiyor ki bi yerler kazılmasın, delik deşik edilmesin, sonra hiç birşey olmamış gibi günlerce öyle bırakılmasın.
geçenlerde kordonda yürürken belediye başkanımız aziz kocaoğlu'na denk geldim, yanımdan gülerek geçti, sanki herşey dört dörtlükmüş gibi keyfi yerindeydi. kaç yıldır bitmeyen metronun ikinci ayağının bittiğini sanıyor olabilir, hatay semtinde heryerin delik deşik olduğundan da haberi yok muhtemelen.
bu entry'i girerken elektrik de kesildi, öyle hiç birşeyin tadı yok bu aralar.
