ankara akşamları boştur, izmir'de coştur. yaklaşık 30 dakika sonra izmir'den ankara'ya hareket edecek biri olarak diyebilirim ki "izmir candır, ankara canan. izmir olmazsa olmazdır."
iki metresin ölesiye kapışması izmir daha alımlı çalımlıdır. ankara ise daha gün görmüş geçirmiştir. ama aşk istanbul olunca ikisi de ancak metresim olabilir.
insanın aklına önce ''izmir mi yoksa ankara mı'' değil ''izmir mi yoksa türkiye mi'' sorusunu koymak lazımdır. zira bütün ülke genelinin en güzel yanlarını dahi toplasanız bir izmir etmez kanımca. hiç bir izmirli kalkıp başka şehirlere gittiğinde oraya çabuk adapte olamaz. ama izmir'e gelen her hangi bir türkiyeli çok çabuk izmirli görünümüne ve karakterine bürünür. adam ederiz burda adam.
ankarada izmirinkine on basacak üniversiteler vardır.2 tane yobaz için de tüm şehrin insanları hakkında genelleme yapmak son derece yanlıştır.birde herkesin ağzında bir kravatlı şehir lafı.evet öyledir hatta ankaraya kravatlı olmayanı almıyorlar.ankaraya gelicekler çizgisiz düz kravatlarını taksınlar. (bkz: bırakın allah aşkına).
Bu şehri bu kadar yalın anlatan başka bir şey olamaz sanırım.
Sorumluluklarını bilen, asla kötü davranmayan ama sonuçta bir üvey ana
olan Ankara. Bu şehirde insanlar bekler. Emekliliği, askerin bitmesini,
rüşvetin gelmesini, gönderdiğiniz evrakın cevaplanmasını, suskun devletin
konuşmasını beklerler. Taşı çatlatacak bir sabırla bir şeyleri
beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır. Belki denizi görselerdi
beklemezlerdi. Denizi su sanırlar. Suyu görmek için göllerin kıyısına
gidersiniz ama su ufka uzanmaz. Bir suyu deniz yapan ufuk yoktur Ankara'nın
göllerinde. Oysa ne önemlidir suyun hiç bitmemesi ve uysal bir sevgili gibi
gökyüzüyle birleşmesi. O vaatker ufuk çizgisi, o nasıl güzeldir. Her
zaman ötelerde bir şey olduğunu fısıldayan o şehvetli çizgi. insanlar
Ankara'da beklerler, kim bilir bekledikleri hayattır.
...
Ama izmir... izmir'de hayat beklenmez, kovalanmaz da. O zaten sizinle
beraberdir. Ufkun ötesini muştulayan bir deniz vardır. Mutlulukla dolu, sakin
bir sevişmenin tadındadır körfez. Körfez vapurlarının sakin gidişinde
hırslarınız yok olur, kovalamayı bırakırsınız, hatta martılara gevrek
atacak kadar iyilikle dolarsınız. Ne varsa bu şehirde, bayatlamış vapur
çayı bile nektar olur. Hafta sonları denize doğru bir göç başlar.
"Ey hayat, biz Çeşme'ye gidiyoruz sen de arkadan gel" der
izmirliler muzipçe. Ve ne gariptir ki hayat, uslu bir çocuk gibi onların
peşinden gider.
Ne garip, uçak biletinin üzerinde adımın hemen yanında yazan IZM
harflerine sevgiyle bakıyorum. Sabırsızım, sevgilisine kavuşacak aşıklar
kadar.
