türkiye ile birlikte dünyada en nefret edilen, en korkulan ve bu yüzden oldukça paranoya kazanmış ve ordusu oldukça militarist olan bir başka ülkedir.
bugün ise kuruluşunun 68. yıldönümüdür.
Soydaşımız (tabii onlara Türk dersek) bizi dinimizden yani arapçılık ve nazizm için öldürür ve sürerken, israel ise Aşkenaz-Karaim kardeşliğinden bizi ülkesine almış, toprak vermiş ve açıkçası Türk kimliğimizin korunmasına yardımcı olmuştur.
ermeni soykırımı saçmalığını (nedeni her ne olursa olsun) elinin tersiyle itmiş, bunun aksine filistinli arap çakalları sözde soykırımı andıklarında ve pul bastırdıklarında ülkelerinde oldukça tepki göstermişlerdir.
tarihten beri türkleri sırtından vurmasıyla meşhur olan araplar'ı sevip, tüm arap kabilelerinin kökeni olan derin soylu israil halkına antipati duymamızın tek nedeni arapçı akp ve varyasyonlarıdır. gerçi şu sıralar akp bile israil ile kardeş olmuş durumda. israel'e Avrupacılık ve arapçılık hariç neden düşman olması gerektiğini bile bilmeyen salaklar rahatsız olacak diye düşmanlık yapacak falan değilim.
filistinli arap çakalları pkk'lı köpekleri eğitirken, israil'in türklere yaptıkları pozitif muamele açık bir şekilde ortadadır. bugün pkk'lı kekoların israil düşmanı olup filistin'i desteklemelerinin nedeni nedir diye düşünüyorsunuz acaba? neyse; Azerbaycan, Türkiye ve israel önümüzdeki 100 yıl için birbirine muhtaçtır devletlerdir.
rusya nın satın almadığı sebzeleri alıp kendince türk tarımını darboğazdan kurtarmış. şu aralar barışmak için türkiye nin zigini daşaanı yemçüklemeye başlamış ülke. hani la dünyayı yönetiyordu bunlar.*
bugün ülkemizle arasının yavaş yavaş düzelmeye başladığı fakat halkımızın çoğunluğunun asla sevemeyeceği, hatta hep nefretle bakacağı, bir kısmının savaş çıksa karşısında cepheye koşacağı ülke.
ayrıca son zamanlarda okuduğum ve çok etkilendiğim davut harekatıadlı politik kurgu romanda mavi marmara olayı sonrasında türkiye ile arasında patlak veren bir kurgusavaşın ince ve gerçekçi detaylarla harika şekilde anlatıldığı ülke.
ortadoğu'da çıkan her gerginliğin genellikle ya sorumlusu ya da en büyük benefitor'ı olan ülke. bu tür büyük gerginlikler olduğunda bilin ki ya israil bebekleri öldürüyordur ya da yeni yerleşim yerleri yapıyordur. ama dünya kamuoyu zaten o kadar sessiz hale geldi ki bu zulüm karşısında, bir ara mossad'a mail yazıp "abi o kadar stratejiye, politikaya, stratejiye gerek yok, zaten size herşey serbest siktimin ülkesinde, bu dünyada işiniz iş, hadi bakalım keranacılar eheheh" diyesim geliyor.
etrafı komple düşmanları ile çevrili ve vatandaşlarının %18'i arap olan ülkedir. işgal altında tuttukları topraklarda yaşayan ve vatandaşlık vermedikleri milyonlarca arap da cabası...
buna rağmen israil'e kimsecikler yan bakamaz. kırk yılın başı birileri çatapat patlatsa olayla alakası olan olmayan herkesin yedi sülalesini ağlatırlar. durum böyle olunca tüm düşmanları efendi gibi otururlar kıçlarının üstünde. barışı sağlamanın tek yolu barışı bozanların üstüne kendilerinin yaptığının bin misli bir terörle gitmektir ki israil de onu yapıyor.
örnek alınması gereken devlettir.
hoş aslında dışarıdan örnek almaya ne gerek var? atamızın teröristlere yaptıkları yeterli örnek değil mi? hani şu yandaşların sanki üzerlerine vazifeymiş, böyle bir hakları varmış gibi atamız adına özür dileme küstahlığında bulundukları olaylar... hatırladın sen onu...
4 gun önce bulunduğum ülkedir.
kallesligi ve polisinin gozumun önünde vurduğu filistinli çocuk halen aklimdadir.
Bir an önce yok edilmesi gereken ülkedir, aksi takdir de fazlasıyla bela olabilecek tavirdadir.
