intihar etmek değil benimki ya da ölmeyi tüm hücrelerinle arzulamak biçiminde bir intiharımsı dua da değil.
bilmiyorum sadece birkaç gündür aklıma ölüm geldiğinde artık eskisi kadar delicesine korkmadığımı fark ettim. Sadece boşluk oluşuyordu ne istek ne delice bir korku.
korkmuyor muyum?
Her insan kadar.
Sanırım korkumun delicesi gitti insancası kaldı. Korkunun daha mantıklı daha akla yatkın olanı yani.
bunu bugün fark etmiş olmam gayet sıradan benim için fark edebileceğim 365 günden birinde fark ediverdim işte. Hatta arkadaşlarımla dolaşırken kadıköy sokaklarında bir kaç defa dilime geldi ama yuttum cümlelerimi bilmem niye ama yutuveriyor insan ölümü artık az korkutucu bulduğunu söyleyivermek yerine. Sonra oturduk bir yerde öylesine fal bakalım dedik bizim için terapi gibi bir şey bu swh neyse bakarken arkadaşım falında intihar eden kız var dedi bozuntuya vermedim ama hayatın bana attırabildiği nadir bozuklardandı bu. (Normalde pollyanna gibiyimdir.) Bu ne şimdi diye sorasım geldi de kime neye sorsam bilemedim. Ben de sana soruyorum bu ne şimdi sözlük ?
Uzun lafın kısası bugün fincanımda telvelerin gerçekleştirdiği eylem.
Ya bu kadar üzerinde durulacak bir şey değildir. Depresif olmak intihar etmek için yeterli bir sebep. inadına yasayanlar ne kadar mutlu ise intihar edenler de o kadar mutludur. Yani siz kendinizi yasamiyorsunuz. Sadece kendinize dayatilanlari yaşıyorsunuz. intihar eden insan ise dış dünyaya kapalıdır.
Buna karşı olanların ve hatta nefret edenlerin asla anlayamayacağı durumdur. Onlar sadece kendini öldüren bir insan görüyorlar, oysa içinde neler döndüğünü kimse bilmiyor, bilmek istemiyor. Bir insan hayatından vazgeçebilecek kadar ne yaşamış diye düşünen kimse yok. Ki intihar etmeyi kolay sanıyorlar bence ölümün en zor yanıdır intihar.
günde defalarca düşündüğüm, planladığım eylem. uzun zaman sonucunda yapabileceğim en acısız türün bir kutu cipralexle olabileceğine kanaat getirdim. bir çeşit a planı gibi.
Allah göstermesin... bu da bir cinayettir. tıpkı bir başkasını öldürmek gibidir.
kendimizi tam intihar anında şöyle bir tahayyül ettiğimizde ne kadar yanlış olduğunu kavrayabiliriz: canımız hem çok tatlı, hem de inanılmaz kutsaldır. ona kendimiz bile dokunmamalıyız.
acaba olmasaydi nasil bir hayatim olurdu diye merak ettigim kavram. dunyamizda intihar kavrami hic bulunmasaydi, insanlarin kendi istegiyle kendini oldurebilmesi gibi bir olgu hic olmamis olsaydi, nasil olurdu ?
Benim için iç rahatlatıcı bir seçenek güzel bir kaçış be zaman işlerin kötüye gittiğini fark etsem en kötü ihtimalle bu şekilde kacabilecegim gelir aklima ve kendi kendimi teselli ederim.
