Şu başlığı hortlatıp durmak da abes biraz aslında dedirtir, hocam hepimizin zor zamanları oluyor, zaten intiharı kafasına koymuş biri gelip buraya acısızını, sancızını aramaz ki, hayat yeterince acıtıyordur zaten.
Ölmek istiyorsan uyu, uyku da bir ölümdür aslında fakat geri dönüşü olan bir ölüm, uyuduğun zaman dertlerden bir kaçış yolu bulacaksın geri döndüğünde daha dinç olacaksın ve sağlıklı kararlar verebilirsin de bu fikri aklına sokan sebep ne ise çaresine bakarsın olur biter.
bi meslek sahibi olamazsam düşündüğüm olaydır. intihar; cezamıdır, kaçışmıdır, sonmudur bilmem ama bunu yapan bir çok insan için yeni bir başlangıç umududur.
gerçeklerden bir kaçış şeklidir, insan korkak olmamalı çok kez düşündüm bu konuyu kafamda her seferinde mantıklı düşünebildiğim durgunluğa ulaştığım anlarda bunun aptalca bir karar olduğuna karar verdim.
ne değişecek ki ben ölünce herkes yaşamına devam edecek öleceğim cenazeme gelecekler 2 3 timsah gözyaşı belki belki de cenazemde onun bunun dedikodusunu yapacaklar namazını kılıp çekip gidecekler.
kim ağlacayacak ki benim için akrabalarım mı en yakın dostlarım mı hiçbiri ağlamayacak, hatta size bir şey söyleyeyim en geç bir haftaya öldüğünüzü bile unutacaklar, belki aynı günün yarını kimsenin aklında olmayacaksınız.
anneniz içim bile acınız hafifleyecek, bu iğrenç dünya böyle işte o yüzden kimse için hiçbir şey için ömrü harcamaya değmez. kalıp savaşmak lazım aksi halde hayat defterinden bir hiç olarak yok olup gideceksiniz.
Düşünsem de artık sadece düşünce olarak kalıyor. Gelip giden ruh halim sağ olsun varlığINa alıştım intihar isteğinin. Bünye bağışıklık gösteriyor herhalde ya da çoktan uçmuşum ben. * bir zaman sonra saçma geliyor valla bak. Boş verin yaşamak güzel, sanırım. Bilemedim dünya da çok fazla acı var her ne ise ya?! Seviyorum sizi cidden içtenlikle. niye bunu dedim bilmiyorum gece oldu ondandır. Oh format da maşallah ellerimden kayıp düştü resmen...
bu eylemi yapan kişilerin ardından verilen tepkiler bile intihar etmek için iyi bir sebep.böyle aptal iğrenç orospu çocuklarının arasında yasamaktan daha iyidir heralde. daha yeni intihar eden 16 yaşındaki sevgililerin ardından söylenenler mesela.ruhu çürüyor ınsanlığın.kafalarını taşla ezmek istiyorum boylelerin.bu ve daha niceleri. https://galeri12.uludagso.../546/intihar_976527_m.jpg
yakın zamanda benzer haberler göreceğiz. umutsuzluğa kapılan, çare bulamayan gençler de bu ikisi gibi intiharı seçecek. Bulaşıcı hastalık misali bir eylem.
bilekleri kesmenin kolay olduğunu mu sanıyorsunuz gençler, öyle filmlerde gördüğünüz gibi ufak bir kesikle olmaz boydan boya kesmek gerekir ayrıca 10 saat acılar içinde kanın akmasını beklersiniz.. en acılı ölüm şekillerindendir.
Normalde depresyonda olan insanlar hiç gülmez hep üzgün dururlarmış hep bi bezmişlik eğer son günlerde bu insan gülmeye başlarsa acı bitmiştir çözüm bulunmuştur intahar edilecektir.
Bu ulkede yasamak isteyenin bile bir kaza bela veya istismar sonucu gerceklestigi bu ulkede gereksiz olan davranistir. Sokaga cik. Turkiyed olum seni bir sekilde bulur.
en kesin yöntemini araştırdığım eylemdir. Cok kritik donemdeyseniz, ölmeyi bile becerememek zaten mahvolmus her seyinizi tekrardan mahvedecekse kafaniza anlinizdan mi siksaniz yoksa agzinidan mi deneseniz saatlerce bunu dusunebilirsiniz. Saf potasyum temin edebilecek arkadaslar yesillendirsin.
Bundan 5-6 yıl öncesi.
Henüz pavese'yle tanışmadığım günlerdi. Hayatımda önemli bir yeri olan bir arkadaşımla -o zamanlar depresyondaydı- sürekli intiharı konuşuyorduk ve şöyle dedim:
-hayatımı kendi istediğim bir anda kendim bitireceğim. Şüphe duymuyorum bundan. Kuşkusuz böyle olacak ama henüz erken, henüz görmek istiyorum kusanadamın hayatı nereye gidecek otuz-kırk yıl içinde. Belki elli yaşımın başlarında bitireceğim bunu. Elliden sonra yaşamak isteyeceğimi sanmıyorum.
Sonra Pavese'yle tanıştım. intihar kahramanım. intihar düşüncesinden bir türlü kopamamış ve yaşamayı da zihnindeki tüm yüke rağmen denemiş yazar. Günlüğünü okumam aylarımı almıştı, çünkü biliyordum ki sonu gelince benim de içimden bir parça eksilecekti. Pavese intihar ettiğinde benim de intihar yolum açılacaktı ve yaşamayı denemem daha da zorlaşacaktı.
O yıllarda yazdığım ilk öykü tamamlanamamış bir intiharı anlatıyordu. Bugünlerde yazdığım son öyküm ise tamamlanmış bir intiharı anlatıyor.
Bu fark neden kaynaklanıyor bilmiyorum ama bildiğim şeylerden tahmin yürütülebilir. Bildiğim şey şu ki intihar eden insan ölmek için bir sebebe sahip olduğundan intihar etmiyor, yaşamak için bir sebep bulamadığından intihar ediyor.
Çok karamsar oldu.
Korkmayın, henüz vakti gelmedi intiharımın. Ama kendimi de pavese gibi görüyorum. Bir gün yaşama tutunmak için sarıldığım nedenlerimi sorgulayacağım. Bir gün hepsi anlamsız gelecek ve ben de pavese gibi şu soruyu soracağım kendime haftalarca: ya sonra?
işte bu soruya cevap veremediğimde ta bugünden, beş-altı yıl öncesinden, hatta ondan da öncesinden gelecek ortak cevaba uyacağım.
