görüntü kalitesi berbata yakındı. onun dışında ilk yarıda cidden tırstım hatta ileri gidiyorum gözümü kapatacak kadar korktum. renai nin çöp atmaya çıktığında içerde dans eden birini görmesi beni benden alan sahnedir.
yalnız ikinci yarı tam bir fiyaskoydu, hele kırmızı suratlı abinin mekanı oldukça gülünçtü. biraz elm sokağını andıran mekan yukarda iş yapan abinin fredy benzerliğiyle gülünçlükte tavan yaptı. evlatları tarafından kurşunlanmış aileye ve porselen makyajlarına koca bir 'ya bi siktir git' çekiyorum. finale gelince illa bir cıngıllı son olmalı diyenler için tatmin ediciydi belki ama daha iyi olabilirdi.
Kesinlikle sağlam bir konusu olan film.
Patrick Wilson' ı bu filmde izlemek harikaydı. Oyunculuğunu da beğeniyorum zaten kendisinin. Hoş adam vesselam.
Çok yakın bir arkadaşımla birlikte akşam üzeri gittik filme, tenha bir sinema idi.
Salona girdik, sadece ikimiz vardık.
La ben öyle her filmde gerilen biri de değilim ama etraftan çatur çutur sesler geliyor, ikinci yarıda yusufum yusufum demeye başladı bizim kız.
Yeminle korktum ya.
Ha ama o kırmızı suratlı şeytan filan çok komikti.
Sesler, efektler ve ışıklar gayet güzeldi; korkuyu tetikleyenler bunlardı daha ziyade.
Astral seyahatle ilgilenen insanlar filmden daha fazla keyif alacaklardır tahmin ediyorum; benim asıl ilgimi çeken buydu çünkü filmde.
izlemenin vakit kaybı olmayacağı, sağlam bir ses sisteminin bulunduğu karanlık bir mekanda izlenmesi gereken, insanı korkutmayı başarabilen film.
astral seyahate meraklıysanız, bu filmi izleyin. meraklı değilseniz de, izleyin. gerim gerim gerildim gecenin bi vakti. yalnız o yaşlı karıya yazık oldu.
tavsiye üzerine izlediğim fakat içerisinde tavsiye edilebilecek bir zanaat bulamadığım korku filmi. bilgisayar oyunlarıyla görüntüyü desteklemek isterlerken çok daha sıradan bir hale getirmişler, oyunculuklar zayıf, konusu her on korku filminin sekiziyle aynı... lafın kısası sadece zaman kaybı olan film. gece tuvalete ışığı yakmadan gir, muhtemelen daha çok korku verir.
son yıllarda izlediğim en iyi korku filmlerinden biri. konu zaten güzel. herkesin son yıllarda merak ettiği bir konu astral seyahat. tabi efsanelerle de dolu. bu efsanelerden biri de ruh bedenden ayrıldıktan sonra vücuda tekrar dönemeyip komada kalması. internette bazı forum tarzı yerlerde de şuan çok popüler. ben iyi bir reklamla paranormal activity kadar ünlenebilirdi. ayrıca elise adlı kişi devil filmindeki yaşlı kadına çok benziyor gibi geldi. insan gözlerine bakınca ürperiyor. efektlere iyi çalışılsa daha iyi olurmuş. yine de izlenir bir film.
tamamiyle vasat bir korku filmi.sinemadaki ses sisteminin ve efektlerin yardımıyla 1-2 sahnede bir sıçrama oluyor ama ee o kadarda olsun.işin garibi korkudan çok güldüm bu filmde, komik öğelerde bol .
--spoiler--
hele o güzel yüzlü teyzenin,taktığı maske neydi öyle, sivsirisinek gibi *
--spoiler--
ilk yarısı klişeden geçilmeyen bir filmdi leing whannell beni hayal kırıklığına uğrattı diyerek çıktım yarıya artık bağlayamaz bok gibi olmuş nerde testerenin felsefesi nerde ölüm sesizliğinin kurgusu hani o filmlerde bi konu vardı klişe şeyler o kadar yoktu ve diyordunuz bu adam bağlar bi yere bunu bende dumhura uğrarım ama yok bu filmde bağlayamaz dedim neyse ikinci yarı başladı biraz ilerledi konu değişmeye başladı bi mana geldi adam filmin başında ki gereksiz boş muhabbet tarzı konuşmaları bile bağlamaya başladı vay bee dedirtti gene bana.
Çok korktum şöyle tırstım gece su içmeye gidemedim filan değildi bi testere elbette değildi ama güzel bir filmdi bu kadar klişe bi konudan ancak böyle film yapılır diyorum korku filmi sevenlere ilginc bi konu(astral seyahat)görmek isteyenlere tavisyemdir.
sonunda "sonu" kötü biten bir film izlediğim için mutluyum. yer yer korkutmuştur. sonu da şaşırtmıştır. hani böyle amerikan klişesidir. cinlerden, perilerden kurtulursun sonra o mutlu mesut yaşama devam edersin. o tabuyu kırmışlar.
Ülkemizde "Ruhlar Bölgesi" ismiyle gösterime girmiş olan film.
Hollywood son yıllarda gerilimi boşverip, korku türünü komedi destekli, bol kanlı, bir özel efekt şovu olarak geliştirmeyi tercih etti. Bu süreçte "Halka", "Karanlık Su" gibi yaratıcı işler hep Japonlardan geldi. Amatör kameraların grafik estetiğiyle milyonlarca dolar kazanan düşük bütçeli "Paranormal Activity" gibi örneklerse, saf gerilimin önemini Hollywood a yeniden hatırlatmayı başardı. 1,5 milyon dolar bütçeli "Ruhlar Bölgesi"ni ABD de 53 milyon dolar hasılat yapması da, bence seyircinin "babadan kalma" gerilim filmlerine duyduğu özlemin bir göstergesi.
"Testere" ile tanınan yönetmen James Wan ve sanaryo yazarı Leigh Whannel, yeni taşındıkları evde tuhaf olaylarla karşılaşan ailenin öyküsünü çok şükür bir korku şovuna çevirmiyorlar. Zaten, jenerikte yaylı çalgıların asap bozucu yükselişlerini ve atonal tınılarını duyduğumuz an, çocukluğumuzdaki o "ruhlu, perili ev filmleri" nden birinin başladığını hissediyoruz. Ruhların bakış açısını yansıttığını daha sonra anlayacağımız siyah - beyaz renklerde çekilen jenerikte James Wan, evde dolaşan ruhların ayak izlerini, karaltı ve gölgelerini genel planların içinde detaylar olarak hissettiriyor bize.
Wan film boyunca, kamerasını çok hızlı hareket ettirmediği ve çok fazla "kesme" yapmadığı için 2:35:1 formatındaki geniş ekranın her bir yanına "Acaba ne çıkacak" diye dikkat ve sıkıntıyla bakmamızı sağlıyor. Buna bir de görüntü yönetmeni David Brewer in koyu renklerden kurulu, huzursuz edici karanlık iç mekan görüntüleri eklendiğinde, tedirgin edici bir atmosfer oluşuyor. James Wan, sahte korku efektlerinden, kandan, şiddetten ve klasik kurgu oyunlarından uzak durmuş. Gerilimi kamera açıları ve hareketleriyle inşa etmiş. Geniş açılı lenslerle yaptığı kaydırmalar dikkat çekici. Sesleri, tıkırtıları, fısıltıları da gerilim yaratmakta başarıyla kullanıyor.
Eve musallat olan ruhlardan, öte dünyadan, astral yolculuklardan söz eden hikayenin ilk bakışta çok farklı ya da özgün olduğunu söylemek mümkün değil ama bazı yeni tarafları var. Özellikle küçük Dalton un komaya girmesi ve ruhların "sinsi" amaçları filme değişik bir hava veriyor. Filmin en rahatsız edici yanı, halk arasında karabasan olarak bilinen ve hiç kuşkusuz tıbbi açıklamaları da bulunan çeşitli uyku bozukluklarını kendine malzeme yapıyor oluşu. Dolayısıyla, bu tür sorunları olan insanlara filmi kesinlikle tasviye etmiyorum. Ama bu durum, "Ruhlar Bölgesi" nin başarılı bir korku gerilim olduğu gerçeğini değiştirmiyor. James Wan ın yönetmenliği bir yana, Patrick Wilson (Josh) ve Rose Byrne (Renai) başarılı kompozisyonlar çiziyorlar. Medyumun hayalet avcılarını hatırlatan yardımcıları ise filmin yegane mizah unsuru. Son olarak, filmin asıl lezzetinin sinemada çıkacağını, evde etkisini kaybedeceğini belirtelim.
