ugarit mitolojisindeki yedi başlı deniz yılanı, kuran'ı kerimde adem ve havva'nın cennetten kovulmasına sebep olan asıl-iblis'tir. muhammet peygamberin islam'ı, koine grekçesiyle yazılan kanonik gospellerden (matta, luka, markos, yuhanna) ziyade, nebati-süryani arap tesfirlerini (Gospel of the Ebionites, Gospel of the Hebrews, maniheist hristiyan dönmeler isa'yı ilahi mucizelere sahip bi tür nebi diye tevil eder, maniheist geleneğin uzantısı ) referans aldığı için, cennetten düşen ve size vesvese veren şeytan da bu varlığın nebati kökenli, islam teolojisindeki temsilidir. burada mevzubahis iblis gene yılan'ın, serpent'in, leviethan'ın, (nehuştan ) lotan'ın ta kendisi. tora'da (ibranice dağ+yasa, dağdan gelen yasa ) allah'ın satan'la (seth ) sınadığı eyüp peygamber hakkındaki pasajda, serpent leviethan ismiyle belirir. antik grek'te Asclepius'un çubuğu, Hermes’in Asası da bu yılanın okült, kötücül ruhani anlamlar taşıyan farklı tezahürleridir.
semitik dillerin tamamında yılan nahash, nhs (arapça tu-ban, t-n-h) kökünden türemiş olsa da satan kullanımı ugaritçe latan'dan geliyor. latan, ugarit mitolojisinde "bükülen, kıvrılan " demekti. satan'la livyatan kelimeleri de yüksek ihtimalle n-h-s yerine, yedi başlı lotan'dan (tiamat ) esinlenilerek türetildi.
