agos gazetesini ve hrant dink'i hayatı boyunca duymamış olan vatan hainlerine bir anda "çok büyük adamdı be, kahrolası faşist ülke onu da öldürdü" gibi cümleler kurdurmuş adam.
2007 yılında ogün samast tarafından silahla vurularak öldürülen ermeni asıllı gazeteci. ölümünden sonra binlerce kişi halaskargazi caddesinde toplanarak olayı protesto etmiştir.hrant dink'in derin güçler tarafından öldürüldüğü söylenilmektedir...
'türkiye barışını arıyor' isimli konferansta kürtlere ayrı bir devlet kurma hakkının verilmesini savunmuş bir ermeni.
''türk'ten boşalacak o zehirli kanın yerini dolduracak temiz kan, ermeni'nin ermenistan'la kuracağı asil damarında mevcuttur, '' sözü de bu merhuma aittir.
Ülkeyi bölmek adına yapılan çalışmalarda kurban edilen Ermeni asıllı yazar. ''Türkiye'' isimli satranç tahtasında onu piyon olarak kullandılar ve strateji uğruna vazgeçildi.
Malatya'da doğup,anne ve babasının boşanmasıyla Ermeni yetimhanesinde büyüyen Agos gazetesi kurucusudur..Eşi Rakel ile beraber Anadolu'daki kendi durumundaki yoksul çocuklara yardım için kurulmuş Tuzla Ermeni Kampını yönetmişlerdir.Ilımlı tavrıyla bilinen Hrant Dink'in öldürülüşü kimi çevreleri sevindirip,kimilerini ise derinden yaralamıştır.
Yine bir korku ve telaş arasında kalakaldık,
Yine ne derler diye endişelendik maktulün başında.
Timsah gözyaşlarından daha masum değil gözyaşlarınız,
Caniyi besleyen korku ve telaşlarınız,
Hep korku ve telaşlarınızla süslediğiniz çatışma kültürünüz,
insan hakları söylemleriniz, medya maydanozu liberalleriniz.
Kan sızıyor Fırat'ın delinmiş tabanından toprağıma,
Bağrındaki bütün Mehmet'ler ağlıyor,
Oğlunun adını Fatih koyan bütün Ermenilerle birlikte.
4 yıldır, her gün biraz daha ölen, ilk kurşunu yediği anda çektiği acıdan daha fazla acı çeken, her hatırlanışında "bu ülkede gerçekten hukuk olsaydı" ile başlayan cümleler kurduran insan.
4 sene önce, yüzüne bile bakıcak cesareti olmayan bir şerefsiz eliyle hayatına son verilen yazardı, insandı.
arkadaşlarla muhabbete dalıp saati kaçırmıştım. asansörde bahaneler buluyordum durumu kurtarmak için. kapıyı açtığımda hıçkırık seslerini duydum. televizyonun sesi hiç olmadığı kadar açıktı. hrant dink, agos, beyaz bere... o an anlamlandıramadığım cümleler. salona gittim, babam olacağını bildiği ama kabullenmek istemediği o gerçeği izliyordu televizyonda.
hrant dink, bir çocuk(!) tarafından sırtından vurularak öldürülmüştü.
katil aranıyordu, bulunuyordu ve bitiyordu herşey. ondan sonrası dipsiz kuyu..
4 yıldır adalet yok. 4 yıldır hrant yok.
Faşizme inat kardeşimsin hrant diye bağırmamıza sebebiyet veren insan. 4 yıl oldu güvercin uçalı. gitti bir daha dönmemek üzere. güle güle kardeşim, ağabeyim, yoldaşım..
bu ülkede, bu ülke için tehlikeleri göze alarak ve korkmadan hiç yılmadan halkların kardeşliğini ve birlikteliği vurgulayan değerli insanı; sevgili hrant dink'i saygıla anıyoruz.
o altı delik ayakkabıyı hiç unutmayacağım, hrantı hiç unutmayacağım, katili baştacı eden faşistleri hiç unutmayacağım, türk bayrağını önünde katillerle fotoğraf çektirerek kirleten askerleri unutmayacağım, hepimiz samastız diye bağıran gözü dönmüş köpekleri unutmayacağım.
şimdi o gülen yüzünü ve öldüğünde yatan vücudunu internetten gördüğümde yine psikolojik olarak parçalara ayrıldığım insan. bir insan hayatı ne kadar kolay sonlanabiliyor. her an bir korku içindesiniz. içinizdeki sıcaklık, yüzünüzdeki mutluluk, çevrenizdeki insanların sizden beklentileri, sabah kalktığınızda gördüğünüz güneş birden sönüveriyor. ve bunu yaşamak da, izlemek de, bunu bilmek ve bu duyguya yakın olmak da başlı başına insanı buruyor.
bugün yine binlerce kişi, dernekler, topluluklar onun sevgisinden dolup taşan gönülleriyle yollara düşecek. belki polislerle boğuşacak. bir sürü manidar slogan atacak. ama o bunları görmeyecek. o bizim yanımızda değil. lanet olsun ki bunu biliyoruz. ve halen bilinçsiz ve gencecik insanların kötü niyetliler tarafından eğitilmesine(!), hayatlarının olumsuz olarak değişmesine engel olamıyoruz. yani artık o kadar çok şey oluyor ki, bir öyle bi böyle olan adalet sistemini de eleştiremiyorum. ne yaparsak yapalım onu geri getiremeyeceğiz. ve ben kendi adıma her "hrant dink" denildiğinde onun gazete altında kalmış bir çift ayakkabısının, güzel gülüşünün, peşinden giden binlerce gözü yaşlı insanın akla gelmesini istiyorum. en azından artık bu gidişhata dur diyelim. bu olaylara bu şekilde sadece bakmayalım. sesimizi duyuralım.
ırklara, kimlikte yazan milliyete, gidilen ibadethaneye kafasını yormadan insan olmayı başarabilmişti hrant. sonu da burada başlamıştı aslında.
biz sevmeyiz kafası çalışan ve bize zıt görüşteki insanları. uğur mumcu, ahmet taner kışlalıtürk'tü de ne oldu? öldürmedik mi onları ve daha nicesini? elin ermeni'sine niye acıyalım ki? yaşamak istiyorsa bize zıt gitmesin!
işte bu kadar basit bir sebebi vardı öldürülüşün. hep, sadece insan olmayı dilediği hayattan, insan olmayı başaramadan türk olmuş bir maşa tarafından koparıldı.
ilk değildi, son da olmayacak ne yazık ki. biz de unutmayacağımız nice isimler ekleyeceğiz gönül defterimize, beyinler değişene kadar.
