şu mükemmel diyaloğun olduğu mükemmel film.
dehşet savaş görüntülerini ajanslara ulaştırmaya çalışan gazeteciye
- bu görüntüleri iyi ki çektiniz dünya haberdar olacak.ve müdahale edecek.
-gazeteci: birşey olmayacak ne korkunç görüntüler deyip hayatlarına,yemek yemeye devam edecekler.
zeki kayahan coşkun bir gece matrax'ta tavsiye etmişti,hiç unutmuyorum. o gün not almıştım izlemek için. ancak şimdi izleyebildim. ve şunu diyebilirim ki,ağlamamak için zor tuttum kendimi. nefretin ne derecelere ulaşabileceğini çok iyi anlatan bir film. izlenesi izlettirilesidir.
en çarpıcı yanı insanların kimliklerinde hangi kabileden olduğunun yazması ve insanları öldürmeleri olmuştur. üzücü demememin sebebi bu oyunun bugünde oynanıyor olması. insanları ırk köken veya mezhep olarak fişlemeye çalışanların bugün de var olması. daha da kötüsü bundan ders almak yerine demokrasi getiriyoruz diyen sırtlanlara inanan andavalların hala doğru yolda olduklarına inanmalarıdır.
1994 ruanda soykırımını anlatan belgesel tadında bir film. filmin anlatmak istediği her ne kadar paul rusesabaginanın yaptıkları olsa da eminim ki o insanlık ayıbının yanında o kişinin yaptıkları o kadar etkilememiştir kimseyi. izlerken kanımın akmadığını hissettim. insanlıktan utandım o pislik herifler yerine. kabuslarım oldu film, düşünmeden duramaz oldum. o beğendiğiniz özendiğiniz avrupa devletlerini, o amerikanın ne mal olduğunu bir daha gösteren ve şu ana kadar yaşadığım hayatı düşünmeme sebep olan film. okullarda ders olarak gösterilmesi gerekmekte, şu filmde duygulanmayanlar ise okullardan atılmalıdır. faşist insan yetiştirmeyin.
--spoiler--
tutsi bir çocuğun kafasına dayanan silah karşısındaki son sözü:
"Lütfen beni öldürmelerine izin vermeyin. Söz veriyorum bir daha Tutsi olmayacağım."
--spoiler--
--spoiler--
filmde beni en çok etkileyen sahnelerin başında, avrupalıların gelip kendi vatandaşlarını götürmeleri ve oranın halkını ölüme terk etmeleri sırasında müdürün kendilerini ölüme terk ettikleri halde avrupalılara göstermiş olduğu beyefendilik dersidir. ayrıca tutsi ve hutu arasındaki fark anlatılırken ne kadarda günümüzdeki laik-muhafazakar, kürt-türk, alevi-sünni, bizden-sizden ayrımına benzediğini fark etmek zor olmasa gerek.
--spoiler--
dün geceden beri düşünüyorum bu filmle ilgili ne yazabilirim diye. bir sürü repliği alt yazı dosyasını açarak kopyalayıp yapıştırdım buraya sonra sildim, yazdım sildim... ne söylersem söyleyeyim tam olarak anlatamayacağım bir film, bir insanlık dramı, bir körlük göstergesi.
film esnasında ülkemiz ile kıyaslama yaparken ''acaba şimdiden mi kaçsam ne yapsam?'' telaşına girdim, film elbette güzel. ağlamayan insanlar kendilerini tutuyorlar tutuyorlar ve sonunda ekrana püskürerek ağlıyorlar.
gerçekliğin oldukça manipüle edilerek sunulduğu bir yapıttır. Ancak asıl görüntüler akıllara zarardır. Ruanda devlet televizyonunun arşivinde bu görüntüler mevcuttur.
paul'ün jeeple askerleri bir yere götürdüğü sahne vardır. jeep'i paul kullanıır lakin yolda bir tuhaflık vardır normalde sorunsuz olan yolda jeep sürekli bir şeylere takılır durur hoplar zıplar paul aracı durdurur ve inip yola bakar yol ceset doludur. jeep'in hoplayıp zıplamasının nedeni üstünden geçtiği cesetlerdir. görmemiştir çünkü güvenlik nedeniyle farları yaktırmamışlardır.
ruanda'da yaşanan katliam sırasında otel işleten elemanın kahramanlığını anlatıyor. schindler's list'in yakın zamanda yaşanmış olan versiyonu. neler yaşandığını görmek açısından izlenmesi lazım. halkı birbirine düşüren avrupalıların ibneliği ve birleşmiş milletlerin vurdumduymazlığı. hayatın ne kadar orospu çocuğu olduğunun ispatı.
1994 nisanında afrikada ruanda isimli bir ülkede,iki düşman kabilenin birbiri ile savaşını ve bir milyon insanın katliamını anlatan gerçek bir hikayeden uyarlan film. bir, birleşmiş milletler klasiği aslında.insanlık tarihi katliamlarla dolu bu da bir örneği.gerçeğin karşısında olsak ne yapardık ? ne kendimizi korunaklı sayıyoruz ama insana ait her şey her insana eşit uzaklıkta.izleyin,izlettirin herkes görsün.bi replik vardır burda :
insanlar bu çekimi gördüklerinde aman tanrım, bu korkunç diyecekler ve aksam yemeklerini yemeye devam edecekler, hepsi bu.
ama bizim elimizden bir şey gelmez.bizim ne koltuğumuz,ne paramız var.
ve konuşulacak çok şey olmasına rağmen çığlık çığlığa susturan filmden bir alıntı;
yetimhaneye ulaştığımda milisler oradaydı.çocukları öldürmeye çoktan başlamışlardı.bana izlettiler.orada bir kız vardı.küçük kardeşi, arkasına sarılmış..onlar kızı doğramak üzereyken kız bana yalvarıyordu.
lütfen beni öldürmelerine izin vermeyin.söz veriyorum bir daha tutsi olmayacağım
filmi izlerken ve sonrasında hutulara karşı kin beslemeyelim.bunun ırkla,kanla alakası yok.insanların zulmüne,ırkçılığına ve savaşın kendisine karşı duralım.
Batılı güçlerin kutsallaştırıldığı, aynı nesilden olan halkın, dış görünüşlerinde ki ilginç ayrıntılarla birbirinden ayrılmış ve düşmanca eylemler sonucunda ciddi kayıplar vermiş bir ülkenin hezeyanı anlatılmıştır. Bu iç savaş ortamında bir otel müdürünün gayretleri filmin ana temasıdır. Tabi bide Kızılhaç var unutmamak gerek.
