mutluluk ile sık sık karıştırılan yaşayış biçimidir.
Mutluluk denilince günümüzde ilk akla gelen, ne yazık ki zevk, neşe ve eğlencedir. Belki de bundan olsa gerek, bu tür imkânlara ve vasıtalara sahip olmayan kişiler, kendileri ya da bir başkaları için mutsuz olarak nitelendirilirler. Bu durum, aslında mutluluktan daha ziyade, bir hedonizmdir (hazcılık).
Gerçekte ise mutluluk, bir haz hali değildir; tesadüfen ya da gelişigüzel zevklerle elde edilen bir amaç da değildir. Bilakis o, bir karakterdir; başka bir şey için araç olarak seçilmeyen bir şey olduğundan dolayı da, en yüksek amaçtır.
yeni nesilin en önemli sorunudur. teknolojinin gençliği esir almasıdır. durmadan telefonunu değiştiren ve geliştiren , elindekiyle hiçbir zaman yetinmeyen kişilerin felsefesidir. kapitalist sistemin pek de hoşuna gider hani.
En üstün iyiliğin haz olduğunu ileri süren Aristippos''un öğretisi... Aristppos''a göre en üstün iyilik hazdır. Bu öğretiye göre iyi demek haz demektir; haz veren her şey iyi, acı veren her şey ise kötüdür. Aristippos''a göre her davranışın nedeni, mutlu olmak isteğidir. Yaşamın ereği hazdır. Haz insanı insan eden duygudur. Bilgilerimiz duygularımızla alabildiğimiz kadardır, bunda öteye geçmez. Bu yüzden Aristippos duygularımızın getirdiği haza yönelmeyi, acıdan kaçmayı söyler.
En üstün iyi, hazdır. Ancak gerçek haz sürekli olandır. Sürekli olan hazza da bilgelikle varılabilir.
Epikuros''da hazcılığı devam ettiren filozoflardandır. Ne var ki, Epikuros, Aristippos''un bedensel hazzına karşı tinsel hazzı yeğler. Onun için en büyük haz, ruh dinginliğidir. Buna da bedensel zevkler peşinde koşmakla değil, bilgelikle varılır.
(bkz: utilitarianism)in bazi formlarinda da kendini gosteren hede. bi de altruism mi ne, oyle bi sey vardi. bunun da kendini dusunmek oldugunu iddia eden hedonistler vardi. ada felsefesinin sictigi en buyuk boktur bunlar. amerikan pragmatizminin de abisi olur bunlar. dedeleri de gay yunanlardir.*
