özellikle sıcak yaz aylarında kediler, köpekler için evlerinin önüne ve kuşlar için pencere pervazlarına birer kap su koyan
insanların ortak duygusudur.
bir hayvanı gerçekten sevmek ile başlar ki çoğunlukla kedi köpektir ilkler. sonraları sivrisineğe, hamamböceğine bile kıyamaz olursun, incitemez, öldüremezsin. Zaten zor olan stresli hayatını zorlaştıracağını bile bile daha çok kediye köpeğe sahip çıkarsın. et yiyemez olursun, hiç görmediğin sadece hikayelerini işittiğin katledilen hayvanlar için hüngür hüngür ağlarsın. Hele yıllarca birlikte yaşadığın köpeğin ölünce canın öyle bir yanar ki, onun oturduğu kanepeye, fotoğraflarına bakamazsın. Sana bakışlarını, kokusunu, havlamasını hep için sızlayarak hatırlarsın. hayvanları bu denli sevebilenin insan sevgisi de daha karşılıksız ve doğal olur. zaten sevgi karşılıksızsa gerçektir, gerçekse sınıflandırılamaz, sevmeyi sevmektir özü. sevginin başına gelen sıfatlar lafügüzaftır.
bu öyle bir sevgidir ki; tanıdıkça insanlardan nefret etme sebebidir,
öyle bir sevgidir ki; tanıdıkça, yaşadıkça dilsiz bir dili çözmekle şereflendirir insanı.
öyle bir sevgidir ki; allah'ın varlığına inandırır.(ama adaletine değil)
çocuğu olmayan bazı kadınların kendilerini tatmin etme biçimi. zavallı hayvanları şekilden şekile sokarak eksikliğini hissettikleri çocuk sevgisini sağlama aracı bir nevî. açıkçası hayvan sevgisinin insan sevgisinden üstün gelebileceğine inanmıyorum.
bende fazlası ile bulanan sevgidir. öyle ki 3 sokak köpeği 30 dan fazla sokak kedisi işyerimin bahçesine her gün gelip karnını doyurduğum sayamadığım kadar çok kumrum birde kendi köpeğim canım oğlum paşa var. benim için hayvanları sevmek demek onların beslenmesine sağlıklarına önem vermek sıcak havalarda çantamda taşıdığım plastik kaplara çevreden aldığım su ile onları mutlu etmek demektir. siz sevmeyebilirsiniz ama lütfen onlara eziyet etmeyin.
sanırım bunu en mükemmel sergileyebilen ve bizlere de örnek olmak vazifesiyle öğretebilecek olan canlılar; çocuklar.
şöyle bir şey gördüm bugün;
yerde ters dönmüş can çekişen bir arı var. çocuğun biri başında diz çökmüş suratını asmış, annesi; "hadi gidelim." diye baskı yapıyor. çocuk kalkmıyor; "ama anne burada çok üzgün bir arı var!" anne, bize bakarak; "ne yapayım çocuğum, alıp veterinere mi götüreyim?" diyor. ani bir hızla dönüp, "hadi yardım edelim!" diyorum. anne utanıp, gelip arıyı düzüne çevirmekle kalmıyor, kimse ezmesin diye üşenmeden alıp yandaki bahçeye bırakıyor.
çocuk güldü. gülüşüyle bir can kurtardı. ne büyüksün sen güzel çocuk. ilahi, mutlu ettin akşam akşam bizi de. saflığın ne teninde ne bakışlarında ne sımsıcak gülüşünde, saflığın içinde ve insan olduğunu bildiğin güzel; ama bilinçsiz bilincinde. hep çocuk insan kal olur mu? ben gülüşünü nerede görsem tanırım. birlikte nice hayatlar kurtarır mıyız ki? umutsun sen, güzel çocuk...
"sevmek" gibi duygusal bir şekilde yaklaşılırsa, daha çok sevimliliklerine göre değerlendirilirler elbet; ve balıkları, böcekleri vs. kimse düşünmez. oysa mantıken öncelikle acıyı algılama derecelerine göre değerlendirilmeleri, sınıflandırılmaları gerektiği gayet açık. (bkz: fahri omurgalılar)
her insana nasip olmaz. çünkü bu insanların hayvanlara duydukları sevgi dalıdır. yani önce insanın insan olabilmiş olması gerekir. hayvanlar özeldir. hayattadırlar! yani yaşam hakları vardır. bunu yok sayanlar insan olamayacağı için bu başlık altında onlardan bahsedilemez.
insan olmayı becermiş grubununsa doğasında vardır, bir diğer canlıya duyulan sevgi.
iki ayaklı hayvanları sevmiyorum klişesi iyidir. uygundur.
