mürsel: kim? ben kısır değilim. çok güzel çocuk yaparım meşhurdur benim çocuğum, hatta yurt dışından sipariş verirler mürsel usta bize bir çocuk diye. hop pompala mürsel.
diyalogları beni benden alan dizidir.
--spoiler--
koyu bilalden geliyor: şşt baa bak aytaç! bir ara bana bu tokanmanın ingilizcesini öğretsene, çünkü i can touch, öperim geri kaç.
garson: "beyfendi bu masa rezervli"
koyu bilal: "ne demek rezervli lan, petrol mü çıkıyor bu masadan?"
--spoiler--
tüm rollere kahkahayla gülüp bir tek "nazan " karakterine soguk baktıgım dizi. insan içinden keşke o olmasaydı belki bu dizi daha farklı olurdu diye düşünceler geçmiyor degil.
senaristliğini bir mizah dergisinde çizen ve yazan iki güzel insanın yaptığı dizidir. repliklerdeki espirilerin tadı nerden geliyo! diye düşünmeye gerek kalmamıştır.
her sahnesi adeta bir karikatür gibi çok gülücüklü dizi. metin o kadar akıllıca yazılıyor ve o kadar komik ki, sadece yazılı metini çıkarsalar ekrana o bile güldürür. bazen oyuncular bile yetişemiyor metne. ara ara espirileri yiyorlar. senaristlere helal olsun lan.
az önceki duş yapan nancy'i bekleyen üçlünün sahnesi şahsımı çay içerken yakalamış, sonrasında pek de hoş şeyler yaşanmamıştır. türk dizileri tarihinin efsane sahnelerinden biriydi.
uzun bir ara vermiştim diziye tekrar bugün yeni bölümünü izleyince o uzun zamandır gülmediğim kadar gülmekteyim. 40 küsür bölüm olmasına rağmen kabak tadı vermemesi başarılı bir dizi olduğunun göstergesidir.
42. bölümde cevahir şukufesine okuduğu şiirle duygulandırmıştır. bu kadar saf bir anlatımla üstelik.. hoş.
--spoiler--
komşu kızı sensizliği kime haykırayım?
hasretini dokudum aşk tezgahında
yalnızlığımı haykırdım dert dergahında
müsibet karanlıklar yolumu keserken
mutluluğu buldum senin güzergahında
--spoiler--
42. bölümü müthiş derecede hangover filmini anımsatan dizi. alkol muhabbeti, polis muhabbeti, damadın kaybolması, yeni gelin, güvenlik kamerası... kısacası tıpkısının benzeri. cidden enteresan.
edit: aklıma geldi söylemeden edemeyeceğim. devir abi biraz daha yakışıklı ve genç olsa, aynı olmuş derdim vallahi.
muazzez anne'nin felaket senaryolarıyla yedi numara*'ya; ulvi'nin densiz konuşmalarıyla kaygısızlar***'a selam gönderen hatta selam göndermenin de ötesinde saygı duruşu yapan dizimiz..
yıllar sonra efsane 42. bölüm diye hatırlanacak bir bölüme imza atmışlardır.
bitiminden 8 saat geçmesine karşın hala yurdun dört bir yanından yarılma haberleri gelmektedir.
karikatür dergisi gibi...dizi olarak izlemediğim bir dizi, her sahne bir karikatür sanki, mürsel ve zekai karikatürleri süper.
şukufenin çıtır davranışları da bayıyor, neydi bugün tayançın abisine süzülmeler, baygın baygın bakmalar öyle, uzunca bir süre kendime gelemedim, midem bulandı yaw.
ulvi gittikçe yavşıyor, eskiden bu kadar itici değildi valla
sürekli izlemeyeceksin ki sıkılmayasın
