harika bir şarkıdır. yedi karanfilin bir albümünde ensturimental versiyonu vardır ve kelimenin tam manasıyla mükemmeldir.
peyami safa'nın dokuzuncu hariciye koğuşu adlı eserinde ismi belirtilemyen karakterin; hastaneye ilk gidişinde tedavisi sonrası hastaneden çıkarken, hasta çocuklardan birinin söylediği türkünün hep bu olduğunu düşünürdüm.
--spoiler--
ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürken hasta çocuklardan birinin söylediği türkü uzaklaşıyordu.
--spoiler--
ilk olarak çok küçükken barış manço'nun ilk ve son filminde (bkz: baba bizi eversene)dinlediğim ve etkilendiğim şarkıdır.efkarlanıldığı zaman dinlenebilir.daha çok efkarlanılır.sözlerini de yazalım:
gamzedeyim deva bulmam
garibim bir yuva kurmam
kaderimdir hep çektiğim
inlerim hiç reha bulmam
elem beni terketmiyor
hiç de fasıla vermiyor
nihayetsiz bu takibe
doğrusu ömür yetmiyor
