2008-2009 sezonuna en kotu hazirlik maclariyla hazirlanan takim(im). yahu millet schalke ile shakhtar donetsk ile oynuyo, biz hala paderborn mu$, gent mi$. olmuyor beyler..
2006 yazında WNBA draftına giren Seimone Augustus, Minnesota Lynx tarafından 1. sırada seçildi. ilk senesinde 21.9 sayı, 3.8 ribaunt ve 1.5 asist ortalamaları tutturdu ve yılın çaylağı ödülünü almayı başardı. ikinci senesinde de iyi performansını sürdüren Augustus, ortalamasını 22.6 sayı, 4 ribaunt ve 2.3 asiste yükseltti. Augustus devam eden WNBA liginde 19 sayı, 3.9 ribaunt ve 3.2 asist ortalaması ile oynuyor. Augustus ayrıca bu sene sayı kraliçeliğinde 4., en verimli oyuncular listesinde ise 10. sırada bulunuyor.
WNBA'in en kariyerli oyuncularından olan Taj McWilliams ise, St. Edwards Koleji mezunu. 1999'da ilk lig tecrübesini yaşadığı günden bu yana 292 maça çıktı, bunların 289'unda ilk 5 başlarken sahada kalma ortalaması 30 dakikanın altına düşmedi. McWilliams, 13 sayı, 7.3 ribaunt, 1.8 asist, 1.4 top çalma ve 1 blok ortalamasıyla kariyerini sürdürüyor. Yeni transfer, devam eden WNBA'de ise 13 sayı, 7.5 ribaunt, 1.6 asist, 1.6 top çalma ve 1 blok ortalamasıyla mevkisinin en iyileri arasında yer alıyor. Yüzde 71'lik serbest atış ve yüzde 52'lik şut isabeti ise McWilliams'ın en önemli yönü. Nitekim WNBA'in en verimli oyuncuları listesinin 15. basamağında da McWilliams yer alıyor. Tam 6 kez All Star seçilen yıldız oyuncu, evli ve iki kız çocuk sahibi.
tutkunun takimidir. "haha, tutkuymu$ bilmem neymi$ hebele hubele." diyen arkada$lar olacaktir. ama onlarin bunu anlamasini zaten beklemiyorum.. galatasaraylilik ruhu diye bi' gercek vardir; diger takim taraftarlarinin anlamadigi, anlayamayacagi. anlayamazlar, cunku bu ruh sonradan kazanilmaz. tanri tarafindan dogdugu anda hediye edilir bazi insanlara. bu hediyeye sahip olan insanlar hayatlari boyunca bu takima tutkuyla baglanirlar. sonuca, skora, futbolcuya, hocaya bakmaksizin. onlarin a$ki renkleredir.
bok atmaktan baska tek bir icraat yapamayan* rakiplere sahip takim.
fenevbahceyi 30 Aralık 1911' de 7 kisiyle 7-0 yenen takim. tacsiz kralmetin oktay' la fenevbahce' nin aglarini delen takim. *
hala ve de inatla rakip takım taraftarlarının acınacak saldırılarına maruz kalan ve bu rakibini bu sene çok ama çok ağlatacak takım. ilk ağlatacağı zaman ise 9 kasım 2008 de oynanacak olan fenerbahçe galatasaray maçıdır.
bazılarının dedeleri hatta torunları hatta çocukları bu takımın aldığı avrupa kupalarını görmüşken, aynı taraftar grubunun en son haminnelerinin dedeleri bir türkiye kupası görmüştür.
sahip oldugu kadrosu (yerli-yabancı ayırımı olmaksızın) ile bu sezonun da en buyuk favorisi olan takım.*
zira suan turkiyenin en iyi kadrosuna sahiptir.
bazı grupların saldırılarına maruz kalmış kulup olmuş, gün itibariyle...
halbuki bu kardeş taraftar grubumuz gidip daha 3-5 ay önce etmedikleri küfürü bırakmadıkları, aleyhinde "katil emre" diye kocaman pankart astıkları çakma wonderkid emre belozoglu'nun çubuklu fotoğraflarına bakıp tükürdüklerini yalasa...
ya da; bu arkadaşlarımız; kendilerine g.t oğlanı diyen, askere gitmemek için fenerbahçe'yi satıp yunanistan'a kaçan büyük(!) futbolcu tümer metin'in febe tivi'de yayınlanan gollerini seyrederek huşu içinde yayılsalar...
ya da; bu canımız cigerimiz, kanarya seven kardeşlerimiz son iki yılda takımlarının en büyük yıldızlarının avrupa liglerinin orta sıralardakı takımlarına kaçmasına bir açıklama getiremeyip hala dünya kulubu hayallerinde gezseler...
ya da; bu ebedi dostlarımız, stephan appiah, mateja kezman gibi futbolcuları deli paralara transfer edip ellerinde patladıkları için yönetimlerinin transfer politikaları ile gurur duysalar...
ya da; galatasaraylıların sürekli "uefa kupası'nı aldık" sözlerini eleştirirken kendileri de her muhabbette 6-0'lık maçı hatırlatıp eğlendiklerinin farkına varsa, üstelik 2005 yılında tarafsız sahada yapılan türkiye kupası finalinde nasıl 5 tane yediklerini hatırlasalar...
fernando meira transferiyle birlikte; türkiye'deki tartışmasız en sağlam defans hattına sahip olan futbol takımıdır.
sağ bek: uğur uçar, sabri sarıoğlu.
tandem: servet çetin, fernando meira, emre güngör, emre aşık.
sol bek: hakan balta, volkan yaman.
defansif ortasaha: mehmet topal, tobias linderoth.
en son 2001-2002 sezonunda takip ettigim takimim. hani o lucescu'lu, kadrosunun yarisi kiralik, bir yil once uefa sampiyonu olan kadronun as elemanlarinin tamami dagilmis olan takim.. o sene cl'de ceyrek finali 1 puanla kacirmis, ligde de sampiyon olmustu. ama kabus da o sene basladi; canaydin kabusu. takimin basina terim'in getirilmesi ilk soguma nedeniydi, sonra da ardi arkasi gelmeyen, artik kimselerin hatirlamadigi transferler.. terim'den sonra hagi, gerets, feldkamp falan, zaten galatasarayin oynadigi futbol da tat vermez olmus, super lig denen seyin bir cadi kazanindan farki kalmamis, gs'nin alamet-i farikasi olan avrupa basarilari mazinin hos hatiralari olarak kalmisti. hersey bu minval uzerinde devam edecek derken bu sene sanki isler yeniden donmeye basliyor. genc, yetenekli ve basariya ac yerlilerle kariyerli yabancilarin birlesmesiyle ortaya guzel seyler cikacak gibi. gerci ben linderoth-kewell-lincoln uclusunun 10 mac bile birlikte fit ve formda olarak oynayabileceklerini sanmiyorum, dolayisiyla asil yuku m.topal, b.ozbek, e.gungor gibi genc yildizlarimiz cekecektir. ama her halukarda guzel bir galatasaray izleyecegiz bu sene. hadi bakalim aslanlar...
hiç bir masraftan kaçınmadım, kaçınmazdım, içimde insan sevgisine ihanet edemezdim çünkü.
o kadar benzin harcadım, patagonya'ya gittim, sırf dedeme bir soru sormak için.
muz tarlasından geçip, dedemin evine vardım, "bu adamların kadıköy'deki son galibiyet tarihini hatırlasa hatırlasa sen hatırlarsın" dedim büyük bir hevesle.
sonra geçti yıllara meydan okuyan emektar zaman makinasının başına...
seçimleri eskitti, demirel'i gönderdi, sezer'i getirdi, tayyibi cezaevinden çıkardı, ecevit'i de başbakan yaptı, ileri sardı geri aldı ama olmadı, bilim çaresiz kalıyordu.
yine olmadı mamafih.
günler sonra, bu iş seni de beni de aşar oğul dedi kan çanağına dönmüş gözlerle.
söyle çocuklara fazla kurcalamasınlar, açıklarsam yer yerinden oynar, türkiye buna hazır değil dedi, harap bitap düşmüş haliyle.
peki, sen ne diyorsun bu kadıköy'de uefa kupası kaldırma hayali hakkında dedim, kafasını öne eğdi güldü, sonra bana baktı tekrar güldü yorgun gözlerle, "boşver be oğul" dedi acı mı acı bir gülümsemeyle.
ne demek istediğini anlamıştım aslında ya, "ama onların uefa kupası var, neden olmasın ki" diyerek üstelemeye çalıştım, yine sustu konuşmadı ama gülen gözleri hala konuşuyordu.
nasıl konuşsun ki, kelimeler git gide anlamsızlaşıyordı, o da farkındaydı.
kaleye avrupa da üst düzey bir takımda oynamış kaleci transfer edemedikten sonra; tsl de min 6 puan farkla lider olacak ama cl de çeyrek finali bile göremeyecek takım.
ezeli rakibin sahasındaki olası bir uefa kupası finalinde o kupanın sahibi olacak takım. tabi ki rakip ezeli rakip olamayacaktır zira oraya kadar gelmeleri mümkün değildir (o sırada şampiyonlar liginde de çoktan elenmiş olacaklardır).
