elimi ayağımı birbirine karıştırmış meseledir. işler ciddileşti diye mi bilmiyorum, sürekli kavga eder hale geldik arkadaş. kalp mi? ne kalbi? nasıl olsa bitti sen amacına ulaştın. kalbimin ne önemi var. al sik anasını avradını.
32 yaşındayım ve evlenmeye yakın bile olmamamın sebebi çok basit. Bu ülkenin en sivri, en uç kızları bile kezodur. Benim gibi metropol kafasında, kırsala mangala bile gitmeyen adamlar için çok zor bir iş bu ülkede evlenmek. Türk kızı kaprisli arkadaş! nasıl bir jenerasyona denk geldiysek, bunların anneleri nasıl bir gaz verdiyse, hepsi kendini yulia timoshenko sanıyor. Benim kafa kaldırmıyor. Epilepsi hastası köpeğimin günde 3 doz olan ilacını bazen atlayabiliyorum da çoluğa çocuğa nasıl bakacan bu kadar iş güç arasında. Kısacası; evlenmek pek akıllıca değil.
toplum tarafından her insanın hayatta en az bir kere yapması gereken zorunluluk gibi gözüküyor bence olmasa da olur yaşamak için bir dişiye ihtiyacım yok.
Bu hafta baya düşündüğüm ama sonuç olarak hayatımda yeri olamayacağına karar verdiğim eylem.
Zaten insanlara güvenemez biriyim hele ki yaş geçtikçe ve kızları tanıdıkça daha da güvenemez oluyorum ve soğuyorum evlilikten.
Hayatımın geri kalanını paylaşmayı hayal ettiğim insan gittikten sonra zaten olan da gitti.
unutmak kolay demiştin demiş ya manço abimiz. Çok haklı.
aşık değilseniz dünyanın en zor işi gibi gelen, bu kadar çok insan nasıl bu kadar kolay evlenebiliyor diye hayret ettiğiniz şey.
ama eğer aşıksanız, dünyanın en güzel şeyi olacağını tahmin ediyorum. milyonlarca insanın içinden birbirinizi bulmuşsunuz, birbiriniz olmuşsunuz, birbirinize adanmışsınız.
bırakın ssk-ev-araba kriterlerini, adanmak diyorum, evlilik ancak bunun için yapılmalı.
