Biz Cine5’i şifreli izleyip otuz bir çekerken, bize ahlak dersi verenler çoluğa çocuğa tecavüz etmiş haberimiz yok.
Biz bakkaldan gofret çaldık diye yirmi senedir vicdan azabı çekerken adamlar koşan atların nalını çalmış haberimiz yok.
Ben dört buçuk milyon dolar çalsam, benim babam da karakola gelirdi. Polisleri görevden almaya değil, beni dövmeye gelirdi. Ama gelemez. Çünkü elli yaşında öldü.
Kaldırıldığı devlet hastanesinde yeterli teçhizat olmadığı için Bursa’ya sevk edilirken ambulansta öldü. Çünkü o hastaneye teçhizat alınması için kullanılması gereken paraları çaldılar.
Onlar babalarının nüfuzuyla çalarken biz babamızı mezara koyduk. işte cezaevlerinde yatanlar değil bunlardır gerçek hırsızlar!
Sadece para pul mevzusu da değil konu. Türkiye’nin ruhunu çaldılar. Ruh hırsızları! Hatıra hırsızları! At hırsızları! Kuş hırsızları! Amına kodumun hırsızları! Üçüncü köprünün adını da Bilal Erdoğan köprüsü koyun..
Gitmek istemediğin şehirlerden geliyorum geceleri. Rüyalarında kuruyan nehirlerden geliyorum. Bir Kaplumbağanın kalbiyle geliyorum. Bir kaplumbağanın kalbini sökersen o kalp bir saat daha atar. Bir dere elli sene sonra taşar, bir telefon yüz yıl çalar. Ne öğrendik bu aşktan: insan bir gün herkesi unutabilir. O zaman Hayaletlere inan, çünkü onlar hep dokunabilir.
ünlülere hayranlık duyan salak tiplerden asla olmadım çok şükür. fakat 2 adam var ki tanışmak için büyük fedakarlık gösterebilirim. bunlardan birisi emrah serbes diğeri erdal beşikçioğlu..
bi karşılamadık zaten emrahla imza gününde.. karşılaşsak yazdığı tüm kitapları koyacağım önüne imzala birader şunları diye.. bi fotoğraf çektirir bi de bomonti ısmarlarım.. keyifli olur..
hayranı olduğum yazar kişisi. kendisi bir idoldür. emrah serbes hikayelerinin samimiyeti diye bir gerçek vardır. adam bizi bizden daha iyi anlatıyordur. zamanında imza gününü kaçırdığım için hala üzülüyorumdur.
okul öncesi dönem için ideal kitapların yazarı. ama kendini ferdinand celine, joseph conrad, mario vargas llosa falan sanıyordu ki yazarlığı bıraktım diye trip yapıyor. gergin ortamda güldürdü. hahahahaha.
bugün attığı tweet bana üniversitede aynı bölümü bitirdiğim arkadaşlarımı hatırlattı. okulu bitirir bitirmez herkes mesleğini "sosyolog" olarak güncelliyordu. sen sosyologsan cemil meriç ne mesela, ne bileyim insan kendine bu yakıştırmaları nasıl yapar? emrah serbes de öyle olmuş. "yazarlığı bırakıyorum abi ben, çocuklar ölüyo zaten, iki sene büyüyüp kaslı bi adam olucam, boks yapıcam, sonra da işte bakarız." demiş resmen.
hadi bu büyüklenmeyi yaptın da iki sene sonra çocuklar ölmeyecek mi? iki sene önce ölmüyor muydu? yazar dediğin adam bu işi meslek olarak görmez ki. yazarlar topluma ışık tutan insanlar olmalıdır. mesela bak uğur mumcu'ya. "hoff siyaset ne pis yazasım gelmiyor" deseydi belki bugün hala hayatta olacaktı. sen yazacaksın ki insanlar bilecek, sen yazacaksın ki karanlıktakiler aydınlığa çıkacak. sen yazacaksın ki farkındalık olacak, bir şeyler değişecek.
belki ergen popülasyonunda azalma olur böylece ne bileyim. aslında sevindirici bir haber.
Yeraltı edebiyatımızın önde gelen isimlerinden; kitaplarındaki melankoli, içten anlatımı, bizdenliği ve coşkulu kişiliğini kitaplarına yansıtabilmesiyle gönüllerde yer edinmiş reyiz.
Lisedeyken behzat ç. serisini severek okudum, o kitapların gazıyla erken kaybedenler ve hikayem paramparça'yı da okumuştum, erken kaybedenler'in bütün bu kitaplar içinde edebi açıdan en başarılısı olduğunu düşünüyorum. okuması gerçekten zevkliydi, insan kendinden bir şeyler buluyordu, üslubundaki melankoli de ölçülüydü ve akıcı bir kitaptı.
Ama hikayem paramparça'yı büyük beklentilere alıp hayal kırıklığına uğradım, bu sebepten darmaduman'ı almadım bile. bana kalırsa birkaç senedir üzerine bir şeyler koyamadı, kendini tekrar ediyor emrah serbes.
Belki de bir kafa iznine ihtiyaç duyuyordur, Umarım yazarlığa ara verdiği süre zarfında zihnen toparlanır, potansiyelini yansıttığı eserlerle dönüş yapar ve biz de edebiyatımızın bu farklı, asi ruhunun kaleminden çıkanları okuma zevkinden daha fazla mahrum kalmayız.
Eserlerini yakından tanımamakla birlikte muhalif bildiğim, yazdıklarına Ve senaryolarına kıymet veren kitleler yoğun olduğu için yazdığı bıraktığıa dair açıklamas ı hakkında 1-2 cümle kurma isteği uyandıran Yazar.
Zor zamanlardan geçiyoruz ve başımıza gelenler o denli büyük felaketler ki, insanın değil yazı yazmak, uyanınca yatmak, uyuyunca kalkmak bile gelmiyor içinden. Büyük gerzeklikler Ya da şark kurnazlıkları nedeniyle günden güne kara bir cehaletle kaplanıyoruz ve hiçbir işi beceremeyen bir vasatlar topluluğu ülkenin önemli yerlerini işgal etmekle kalmayıp gün be gün sesimizi kısıyor.
Ölmez de kalırsak, bugünlerde attığımız küçük adımlar sayesinde olacak. Gırtlağımızı keserlerse de zaten bizden kalanlar bu yazı-çiziler olmayacak mı? Bunlar fikirlerimizi ölümsüz kılmayacak mı?
Sustuğumuzda, durduğunuzda her şey yerli yerinde kalsa keşke. Ama o boks ettiğin kum çuvalına bile güz dikecek, o çuvalın içine bok doldurup senin de çuval dışında kalmaa karşı çıkacak bunlar. Başına gelince görürsün, yine de, sen bilirsin.
Aykırı insanları büyük kitleler sevmez ama her zaman da Aykırı insanlar gelecek nesillere bir isim bırakmıştır.
Düzenin adamı olmuş hiç kimsenin adını tarih Kitapları yazmaz , her zaman farklı bir cümle söyleme cesaretinde bulunmuş insanların cümleleri Yüzyıllar sonrasında bile bir beyine Yön verebilir.
Bunca bana dokunmayan bin Yaşasın'cı senaristler arasında Behzat ç. Diye bir dizi yapabilen , yapabildiği kadar sistemi eleştiren Emrah serbes Önemli bir insanlık duruşudur...
bahanesi ''ben bahaneyim'' diye resmen bağrıyo insan daha düzgün bi kulp bulurdu. iyi yazar orası ayrı da bizde öyle yazarların çizerlerin istediği gibi düdük öttürebileceği genişlik yok şekerim adam da dayanamadı haliyle hep bi dava öte beri. ortalık durulsun yazarım demeye getirmiş ''2 sene boksla ilgileneceğim'' derken.
yazarlığı bırakma açıklaması üzerine pek önemli işlerle meşgul olan ve savaş değil barış için dünya çapında gelişmelere imza atmış sözlük yazarları tarafından topa tutulmuştur.
teoman gibi geri dönermiş de bilmem ne... isterse geri döner isterse dönmez kime ne? sanki sözünü yiyen ilk insan olacak yazarlığa geri dönünce. kaldı ki adam bir daha hiç yazmayacağım dememiş, sinirlenmiş ara vermiş. sinirini de boks yapıp atacak belli ki.
o kadar komiksiniz ki; gencecik bir adam hayatında en çok önem verdiği şeye küsüyor, edebiyata küsüyor fakat siz onu bu hale getiren olayları değil gidiyor adamı kınıyorsunuz.
isterse 10 sene hiç yazmasın, 11. sene gelip de yazmaya geri döndüğünde kitabını ilk alan yine ben olacağım. çünkü bugüne kadar kelimeleriyle, cümleleriyle hissettirdiği aidiyet duygusu sebebiyle kendisine bir teşekkür borçluyum.
"her gün çocukların öldürüldüğü bu ülkede ne yazabilirim ?" diyerek yazarlığı bırakmış. Kimin umurunda ?
haa bir de böyle yavşak yavşak çocuklar öldürülüyor bıdı bıdılarını yapıyorlar ya en çok buna gülüyorum. genç yaşta siktiriboktan şeyler yazıp moda akımı sayesinde birilerini kerizledim yükümü tuttum paraları da çıtır çıtır yiyeceğim dememiş de çocuklar öldürülüyor gibi salakça bir yorumla milleti yine enayi yerine koymayı başarmıştır.
bu tip adamlar tembel olur. keyfine düşkün olur. bu adamların ne çoluk çocuk umurunda ne de başka bir şey. bunlar ancak sikinin keyfinde olan bir avuç marjinal özentidir.
