dost, açığını aramaz, yaninda olur destek olur her aninda iyi kötü gününde basarisizliginla sevinmez birseyler isptlamaya çalişmaz falan ama benim dostlarim dostuk anlayişı tamamen tersi.
Hic yazmiyorsun demişsin.. hic yazmiyorum diyemediğinden mi? Sana nerelerdesin diyecek takatim yok. O eski sohbetleri gectim.. En buyuk derdim kavusamadigim asklarim da degil. Zaten hicbiri de onemli degil hepsini gectim..
Ne konusalim, ne dersin? Aklima birsey gelmiyor, icimden de birsey gelmiyor. Desem de anlamazsin, sallamazsin.. kendi kendime diyorum ki; basima neler geldi sana diyemedim..
Dostluğun insan hayatındaki değeri bir ekmek,su kadar değerlidir. Artık kimsenin birbirine güveni kalmadığı şu zor hayatta gerçek bir dostumuz varsa eğer kıymetini bilmeliyiz. Çünkü arkadaş çok bulunur;ama dost zor bulunur.
yanınızda olmayınca değerini daha iyi anlıyorsunuz. onsuz hayat gerçekten sıkıcı. keşke o olsaydı burda diyorsunuz. he birde enteresan bir şekilde birlikte yaptığınız her şey sanki daha farklı oluyor içtiğiniz su daha bi su, yediğiniz yemek daha bi yemek, izlediginiz film daha bi film...
zor zamanlarında yanında olan, derdini dinleyen, arkanı kollayan ve öz kardeşinden farksız gördüğün bir insana taktığın sıfattır dost.
dostum diyebileceğiniz bir insanı bulduysanız kesinlikle onu kaybetmemek için çabalayın.
normalde güvenmek gerekir dost dediğine...
ama benim dostum dediğim insan sürekli ikircikli konuşuyor, güvenemez oldum, söylediklerine artık itimat etmez oldum; bu da beni mutsuz ediyor.
keşke daha gerçekçi "dost" biriktirebilseydim..
ibn acibe, abdülkadir geylani'nin ayniyye adlı eserinden naklediyor;
"nefs'in bütün nisbetleri (kazandığı güzel sıfat ve haller) kendisiyle sürekli beraber olduğu kimselerden gelir. kalp'te yerleşen tabiatlar (huy) da yaptıgı dostluklardan oluşur."
ben de derim ki; bu dostluk yalnızca maddi beraberlik manası taşımaz. kişi dostunu her daim manen, aklında ve kalbinde taşır. çünkü gerçek sevgi ve muhabbet bunu gerektirir.
bazen tam bir tane dost kazanmis gibi oluyorum; sonra bir bakiyorum o da elimden kaymis gitmis. hepsi bir bir gidiyor.
bu dost dedigin sey kyk kredisi gibi bir sey. ne ara geliyor ne ara gidiyor anlamadim. hatta bazen hic gelmiyor bile. reankarnasyon olsa onceki hayatimdan ice girmisim diyecegim.
Bazen gerçekten dostlarım dediğim insanlar olmasına rağmen yalnız hissediyorum. Yani neden bir anda değişir insanlar anlamıyorum, sanırım da hiç anlayamayacağım.
gerçekten 'dost' zor bulunur. en iyisi mi bulunca ona sıkı sıkı sarılmalı.
...
eli sıcaktır, sıcaklığına
tamam, dersin.
buldum, dersin.
değildir, bilemezsin.
hayatta insanın en yakını kimdir denilse, önce kandan dolayı anne-baba, var ise kardeş, sonrasında da eşi dediği kişidir öyle değil mi? ailenle olan bağın seçimsiz olduğu içindir, hep belli sevgi ve saygı içinde. eş durumu dersen o tam bir muammadır, anlaşıp anlaşamamanın yanında, yeryüzünde yarım asrı deviren aşklar da vardır muhakkak ama kaçımız o şansa sahibiz şüpheli. yani onla da paylaşımımız belli noktaya kadardır. sonra ne mi olur, tek başımıza kalırız, anlaşılmazlık ve çaresizlikler içinde.
evet arkadaş da vardır, fakat arkadaş dediklerin genelde önünde hep bir sıfatla anılırlar; lise arkadaşı, üniversite arkadaşı, iş arkadaşı ve daha bir çok tanımlı arkadaşlar. tüm bunlar da geride kalır ve birden bir tanım oluşur nasıl şekillendiği bilinmeden. kendiliğinden çıkar ortaya, birbirinizden habersiz sen ona yakın olmak istersin o da sana. mantığı ortadan kaldırır, yanlış da olsan doğrudur o sana. beraber gülmek, içmek istersin. hayatı onla paylaşmak, sırtını yaslamak istersin ve bir bakmışsın yoluna yoldaş olmuş o kişi. hatta aranızda duygusal bağ öyle gelişir ki, onu kıskanırsın diğer arkadaşlarından, vakit geçiremediğin için bazı zamanlarda, konuşmadan anlaşırsınız bir odada baş başa sustuğunuzda, o sessizliğin de birbirinize anlattığı bir şey vardır.
kan bağı, gönül bağı gibi bir sebep koymadan, sırf her şeyiyle o olduğu için onla olmak, hayatta kişiyi şanslı kılan en önemli düsturdur. nefes alamadığın zamanlarda, işini ,seni aldatan eşini, annenin yasını tuttuğunda, her şeyi ama her şeyi bırakıp yanına gidilebilme ihtimali bile, yüreğini serinletir insanın. kim bu der iseniz bu, dört harf, tek hece, tek elime , dost'tur o. iyi ki vardır. hep yan'ındadır.
son olarak da bir üstaddan alıntı yaparak bitirelim. m. twain : 'bir dostun asıl görevi sen haksız olduğun zaman yanında yer almaktır. haklı olduğun zaman herkes senin yanında yer alır.'
