üniversite dönemimde dört gözle beklerdik Okan'ın programını...
Anadolu'da birçok şehirde üniversite okuyanlar iyi bilir.
Hayat yurt odalarında ya da öğrenci evlerinde geçerdi. Biraz maddi durumu olan bir televizyon koyardı soba ile ısınan öğrenci evlerine. izbe gece kulüpleri, kıraathaneler ya da 'gençlik merkezleri' çoğu zaman sıkıcı, yavan kalırdı ev sohbetlerinin yanında. Çay ile demlenirdik ya da bira fıstık ile memleketi 'kurtarırdık'... Elli yıl öncesinden bahsettiğim sanılmasın doksanlardan bahsediyorum.
Koalisyon hüküm-et-leri, mankenlerin para uğruna yapamayacağı şeylerin olmayacağını dile getiren televizyon amcaları,'magandaları' küçümseyen ama tam da küçümsedikleri 'magandanın' bakışı ile memelere kalçalara kameralarını sokan 'amcaların' programları hakimdi televizyona -male gaze'den maganda gaze'e-, her gün yeni bir türkpop şarkısı ve 'sanatçısı' doğardı:top-on listelerinde isimleri okunurdu kulaklarına, suikast haberleri, susurluklar, avrupa birliğine giriş vaatleri az kaldı gireceğiz oğlumlar, binbeşyüzonbinmilyon kere yayınlanan hababam sınıfı ve izleyicinin gerizekâlı olduğunu varsayarak yapılmış tirit suyuna çorba televizyon programları ile sarmalanmış bizler için cezbedici bir sesti Okan.
Televizyonda absürd bir ses arıyorduk...
Bağırmak istiyorduk ve bağırmanın sınıf, cinsiyet, yaş, etnik köken ya da inanç biçimlerine göre ne denli sınırları olduğunu aile bireylerimizin kişisel tarihleri ile anlıyorduk anlamasına da köklerini tam da çözemiyorduk o dönem. Çözsek bile dile getiremiyorduk hakkını vere vere.'Depolitize edilmiştik' ve böyle olduğumuz için küçümsene küçümsene biz de kendimize güvenimizi yitirmiştik.
'bizden ne bok olabilirdi ki...' 'yırtık dondan çıkar gibi çıkan salak popçuları dinleyen markacı salaklardık' 'neoliberal reformların bebeleri' 'bizden ne köy olurdu ne kasaba' 'biz ne bir darbe görmüştük ne işkence' 'ne 15 yaşında doğum yapmıştık ne de 20 yaşında tüm ailesine bakmak için dünyanın 'bir numaralı' üniversitesinden aldığımız bursu reddederek ölen babasının yerini doldurmaya çalışmıştık' 'biz apartman çocuğuyduk, ancak okan gibi garip boş boş bağıran adamları dinlerdik.'
Okan'la eğleniyorduk biz. Gece sabaha kadar saçmalıyorduk. Ne olduğu çok önemli değildi, bağırıyorduk ne söylediğimizin pek önemi yoktu çünkü absürd bir şekilde bağırmak bile epey bir şeydi o zamanlar.
Internet o denli erişilebilir değildi, büyük kitapların isimlerini yeni yeni öğreniyorduk, kitapları alamıyorduk ya da bulamıyorduk, istediğimiz bir albümü satın alabilmek için üç beş hesabı yaptığımız dönemlerdi bir tıkla merak ettiğimiz her müzisyenin sesini duyamıyorduk ya da telefonumuza melodisi gelmiyordu, bir yönetmenin hayat hikayesini ucundan bilmek bile kutsal bir bilgiye erişmek gibiydi, popüler olanın dışında bir şeylere ulaşıp öğrenmiş olanlar 'entel' adını alıverirlerdi ve bu bilgiye sahip olmanın verdiği gururla gerim gerim gerilirlerdi, cep telefonları yeni yaygınlaşmaya başlamıştı, mirc ya da icq ile yazışmanın arkadaş edinmenin peşine düşüyorduk. internet kafelerde bir sayfalık çıktı almak bile bir meseleydi.
Neyse, işte o zamanlar Okan'ı izledik popüler bir figürdü bizim için...
Nasıl giydirdi nasıl koydu lafı diye diye tuhaf bir haz alıyorduk.
Yani şöyle; kendini bir bok zanneden ve herkesin kendisini sevdiğini sanan bize göre gerizekalılara en haklı lafları etmesi bizi tuhaf bir şekilde mutlu ediyordu. çünkü o zamanlar bu herif ve kadınlar daha internetin 'tartışmalı' eşitliğini henüz tatmamışlardı. götlerinden uydura uydura ünlü oluyorlardı ve biz çok kızgın oluyorduk. benim ve çevremdeki birçok kişinin Okan'ı sevmesi daha çok buna dayanıyordu o zamanlar. Ve daha neler neler...
Dün gece Okan'ı izleyince tüm bunları anımsadım.
Okan toplumca depresyona girdiğimize dair laflar edince, internetin etkilerine değinince, vs vs düşündüm...
Ne çok şey değişmişti: ülke, biz, Okan, yaşam, küre...
(Doksanlarda fakültede olanlar sanırım daha iyi anlayabilir söylediklerimi söylemediklerimi ve satır aralarımı.)
okan güzel program yapıyor ancak bazen saçmalıyorlar.ayılarıda özlemedim değil hani.okanın elemanlar pek müzik işini kıvıramadılar eski günleri aratıyorlar.
yüksek sadakat ile gece gece enerji veren, okan bayülgen'in alkol alma yasası ile geçtiği dalga ile yaran geçen güzel program. şu sarışın bacağı da bi yollasa, daha da keyifleneceğim.
konuşan facebook kıvamına gelmiş bu hafta itibariyle. bir hafta içinde paylaşılan ntv muhabiri, rock söyleyen izdivaçtaki kız, gelin damat fotoğrafı enstantanelerini gördük şu dakikaya kadar.
apaçisel bir kadını konuk edinmiş programdır.
azalarak bitsin değil aniden yok olsun dediğimiz apaçi müziği bir kadın tarafından söylenmiş, kliplenmiş tanrım kadın daha önce magazin sunucusuymuş. dünya neler görecek daha yıl olmuş 2011, benim uçan arabam nerede lan? insanlar ellerini kollarını oynatıp dım dıp dım dım dırırırım diye bir müzikte el çırpıyor. supermoon, kaçır beni!
ve sonunda oh murat yılmazyıldırım çıktı ki kendime geldim.
edit: art arda olmasın yazılar;
sonra neden 90 sonrası sürüm bu kadar falsolu ama biz çok akıllıyız diye geziniyorlar. böyle örnekler oldukça bu sürümün içinde mahkumuz arkadaş 90 sürümü sonrası laflara.
tam bir gerizekalı kız örneği bağlanmıştır telefona.
türk kızları şöyledir böyledirlere de işte bunun gibilerden ulaşıyorlar. sabır ya rabbim!
yaratıyorsun, gözet bari!
biraz önce saçma sapan bir 10 dk yaşatmıştır bize. ayça'nın aramasıyla program yumurcak tv'ye döndü bi süreliğine. üstüne canlı performansa da caillou çıksa hiç dikkat çekmezdi o 10 dakika içerisinde.
4 senedir bu ortamda olup hakkında ilk kez entri girdiğim program.
ve sonunda oh murat yılmazyıldırım çıktı ki kendime geldim dediydim ben de eet, ama sonra kendi kendime bu nasıl canlı performans la murat dedim. popüler bir laf edeyim detoneliğin dibine vurdu. şarkılarına bayılır, sinek gibi olsa da sesine de bayılırdım ama bu gece ben sana ölüyorum diyerek beni öldürmüştür. gülsem mi ağlasam mı bilemedim. murat çeliki canlı kanlı dinlemişliğim de var, onun şimdi yaşadığı boyut ayrı bir başlık konusu, ama bunun yerine o çıksa daha iyi şarkı söylerdi, ama o yaşadığı boyuttan çıkıp okana gelemez zaar. velhasıl murat yılmazyıldırım büyüksün herşeye rağmen.
neyse, canlı yayında konuşma devam ederken; birden ekrana, üzerinden ''uyumaaaaa'' diye kayan yazılar geçen bambaşka bir görüntü girerek beni benden alan bir uygulama vardı, hah işte ben bu uygulamayı geri istiyorum. yıllar önce elimde kumanda bir otel odasında yatakta uzanmış, kısık sesle bunu izlerken ve uyku frekansına doğru hızla yol alıp gözlerim kapanırken yaşadığım bu olay beni derinden sarsmış ve derhal gözlerimi pörtletip içimden kahkahalarla gülmeme neden olmuştur.
hala gülerim hatırladıkça.
bida da görmedim zaten bunu. kim düşündü ve yaptıysa o dönem *, aklına sağlık. en doğru zamanda tam üstüme bastıydı zira. reyaaan duy bunları.
95'den beri izlerim okan bayülgeni, programları hakkında genel bir yorum yapmak hakkım. hani şu uzun bir kanepe vardı ve okan solda masada oturuyordu konuklar yanyana kanepede diziliyordu, sene 2003-2004 idi. o zamanlar zagaydı galiba adı. o kadar çok ad değiştirdi ki anımsayamadım. neyse işte bence o zamanlar en eğlenceli olduğu zamanlardı. ya da benim kafamın en güzel olduğu zamanlardı. 2005den sonra hayatın beni sürüklediği yerler ve yaşım itibarıyle, artık 2 ayda 1 izleyebiliyor ve sonuna gelmeden uyuyorum. kendisini buradan tebrik ediyorum 1 nesil büyüdü o hala gençliğin her yerinden tutup uzatıyor, kısaltıyor, an'ı yakalıyor. bense şimdiki gençlikle aramda ortak birşey bulamıyor bulamadığım için de mutlu oluyorum. halbuse o da baba oldu felan. bravo bravo.
sapkın fikirlerini insanlara zerk eden adnan oktar'ın dini sömürdüğünü bas bas bağırmıştır. yok yok bağırmamıştır ama çok güzel bir şekilde ima etmiştir. kedi canını senin okan. taktir ettim.
