yıllar önce bir gazetede telefonların, yakında cebe girecek kadar küçüleceğini ve arayan numarayı gösterecek bir teknik donanıma sahip olacağını okumuş ve hayret etmiştim, insan oğlu bunu da yapar mı lan diye.. daha ötesine geçti ve dünyayı küçültüp telefonun içine zerk etti valla!!
büyük türk düşünürü bülent arınç'ın bir sözü geldi aklıma
cebimizde dururr kaybolması muhtemeldir titreşimdeyse zor bulunur iletişimimizi sağlayan buluşunu grahm bell in başalttığı ve bilimum bilim insanlarının geliştirdiği bol radyasyonlu icat.
cepte taşınan ömür törpüsü...
mesaj çekmek 5 dakika
aramak 2 dakika
ok tuşuna basıp konuşabilmek 30 saniye
yemişim telefonunu neymiş ram bitmiş yok hafıza yetersizmiş (bkz: gh 688) kullanırken çok daha rahattım
hayatı kolaylaştırmak için telsiz telefonun daha ergonomik hale getirerek daha geniş menzillerde iletişimi sağlamak için icat edilmiştir. e tabi sonradan kamera internet ve oyun opsiyonu da eklenince ilk halinden oldukça uzak bir yere varmıştır iş. telefonunu evde unutunca günü yarım geçen eksiklik hisseden hatta azımsanmayacak bir yolu geri dönen bir kitle mevcuttur bu dünyada. bilinç altımıza işlemiş elektronik aletlerden biridir sadece.
uzaktakini yakın eden teknolojik alet.
beyin ve kalp sağlığının içine ediyor.
ne oluyor?
belki de uzak bir zamanda olacak ölümü de yakınlaştırıyor.
ohh mis.
günümüz insanının yaşam aracıdır. bu elinde olmadan nefes alamayan insanları gördüm. şarjı bitecek diye surat asıp oturan, internet paketi dolup dünyadan kopacağını sanan insan sürüsü. merak edilir aslında bu kadar önemli ne yapmakta? facebook, twitter gibi özel hayatı delip geçen ortamlarda kendini ifşa etmekten başka ne yapmakta? hiçbir şey. bir araştırma yapmaz, bir açık iki satır bir şey okumaz ki bizde okumaktan çok konuşmak internet ortamında ise yazmak vardır. bir zaman sonra insana yorgunluk vermektedir. önceden yoktu hatırlıyorum çocukken akşam ezanı eve gelin derlerdi şimdi çaldırır kapatırım diyor anneler. bir nevi güzel oldu allah var çok kötü oldu diyemem ama bir samimiyeti yitirdik. geçen gün doksanlar dizisini izliyorum telefon faturası çok geldi diye ev ahalisini azarlıyor baba. ve diyor ki bu telefon sadece önemli haber için vardır başka ne işe yarayacak? şimdi cem yılmaz'ın deyimi ile göt cebimizde duran bir aygıt oldu çıktı. gittikçe küçüldü sonra baktılar olmuyor ekranı büyüttüler her sene bir bir sayı arttırıp bir harf koyarak yeni model diye kakalıyorlar halbuki hepsi aynı. bunun kamerası daha iyi ne yapıyorsun onun kamerasıyla kendimi çekiyorum? daha düne kadar sen fotoğraf makinasında 36 poza talim edip fotoğraflar yanmaz inşallah diye dua eden bir toplumun çocuğusun. ne değişti bu kadar? sadece arama ve mesaj harici binlerce oyunlar yükleyip rekor için kasanlar neyin peşindeler ki? verdiler elimize oynatıyor elin ecnebisi. biz de yiyoruz.
