hiç bir şeyin zevk vermemesi halidir.
uyumak eskisi kadar dinlendirmez, eskisi kadar kaliteli uyuyamazsın. yemek istediklerini yemek eskisi kadar keyif vermez. seks eskisi kadar heyecanlı veya bilinmedik değildir. yapmak istediğin ne varsa hepsini önceden deneyimlemişsindir. ilginç ya da ilk kez değildir. acıları bile yaşamışsındır ve biliyorsundur ki en kötüsüne bile zamanla alışacaksındır.
büyümek ipne gibi puşt gibi bir şeydir.
bakkalda sırf çocuk olduğumuz için paramızın kıymetli olmadığı zamanların değerini bilemediğimiz her güne lanet ettirecek kadar şerefsizdir büyümek.
pek hoş olmayandır. çünkü büyüdükçe hayatın zorluğunu anlarız, insanların nankör ve kötü niyetli olduğunu görürüz. kısacası düşündüğümüz gibi bir yer olmadığını anlarız.
insan büyüdükçe sorunları büyüyor, sorumlulukları büyüyor, beklentileri büyüyor.
çok enteresan bir şekilde korkuları büyüyor. s.kik bir şeydir büyümek. daha çok yalnız olmaktır.
büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle bi küçüldüm ki içimde taşacak bi şey kalmadı. Büyümenin bi bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.
bir yaştan sonra bir anda olan Hadise. Son zamanlarda bir çok şeyin üzerine kafa yordugum gibi bunun üzerine de kafa yoruyorum.
düşünüyorum. kendimi ne zamandan beri bu kadar büyümüş hissediyorum? bu kadar büyürken ben nerdeydim? Nasıl farketmedim, neden engel olamadım? gerçekten büyük bir insan mı oldum ciddi mi yani? komşu çocukları en çok teyze dediği zaman hissediyorum büyümeyi. ve kesinlikle uykusuz geceler, baş ağrıları arttıkça büyüme denen şey ivme kazanıyor.
Hic istenmeyen ama gün gelince yaşanılan durum. Hayatin aslında çok ciddiye alinicak bisey olmadığını öğretir, ölümün var olduğunu, hayal kurmak ve gelecek olanı yapmanin çok sacma olduğunu farkettirir. Büyümek bi insanin hayal dünyasına kilit vurur. Çocukluktan çıkılır, çocukluk sevgileri aşkları unutulur. Buyumek istenmese de seni sarmalayan bi sarmaşıktır. istenmese de o seni bulur.
Çocukken deli gibi istenendir. Zamanla büyümenin getirdiği sorumluluklar, ilişkiler, monoton hayat, giderek sona yaklaşmanın endişesi çocukluk dönemine olan özlemi doğurur.
