kumu tozlu, denizi buzlu bir ada. o kadar üzüm bağı varken sokak kültürünün rakıyla tavan yapması çok enteresan. kimse şarap evi açmamış. girişimcilere duyurulur. 5 çeşit peynir, 5 çeşit makarna, biraz ceviz, yeşil elma yeter yanına.
adada canlı müziğin yasak olması çok ilginç. yüksek sesle müzik de yasak. yerleşim yerlerinden daha uzak bir yerde buna izin verilebilirdi diye düşünmekteyim. naylon poşetin yasak olması mükemmel. birayı, şarabı kese kağıdında taşımaya çalışmak değişik.
ayazma denize girmeye çalışmak için güzel bir yer. ancak araçla gidiliyor olması gereksiz. akvaryum koyundaki balıkları görebilmek için suda kalmak şart olduğundan başarısızlıkla sonuçlanma ihtimali çok yüksek.
evleri mükemmel. adada tüm yaşayanlar sanatçı, ada da bir sanat gibi. diğer memleketlerin iç duvarlarında dahi olmadığı kadar zevkli tablolar, süsler dış duvarlarda asılı.
deniz sıcak olaydı iyidi. sevgiliyle gidilmesi gereken yer.
sokaklarında dolaşırken günlük hayatta burun kıvırdığımız onlarca rengin gözümüze nasıl da güzel göründüğünün ispatı olan kapı ve pencerelere sahiptir. bu renk cümbüşü kişiye özel bi huzur verir. her sokakta durup damla sakızlı bademli kurabiyelerinden yeme isteği uyandırır. gerçi bu kurabiyeler iki taneden sonra bayabilir o yüzden hemen damla sakızlı muhallebi/dondurma tercihine geçilebilir. tepeden adayı seyretmek doyumsuzdur, güneş batarken özellikle. denize girme açısından soğuk suyu nedeniyle pek avantajlı olmasa bile sırf havasından ve görüntüsünden yatılıp güneşlenmek tercih edilebilir. tabii dalma, balık tutma, surf yapma vs gibi aktivitelere gönül vermiş bi insansanız size adada yapacak çok şey kalıyor. zaten adanın esen rüzgarıyla yetişen bağlarındaki üzümleri bile bi başka lezzette, tatta. o yüzden taş binaları gezip bağları görebilirsiniz. tabii her metre karesinin trilyon ettiği bu adanın en sakinleri gene en zenginleri. keza yerli halk yok denebilecek kadar. dar bütçeli olanların adada konaklama yapabilmeleri de zorlaşıyorken kamp alanlarının olması bi seçenek olarak değerlendirilebilir.
sonuç olarak, iyi ki hala bizim kara sularımız içerisinde dediğim doğa efsanesi. herkesin hayatta bi kere gidip şarabından tadıp üzümünden yiyip damla sakızını alıp yoluna devam etmesi şart.
daha bir kaç gün önce oradaydım. Havasını işittim, güneşine dokundum. Ayrı bir memleket. anlatılacak çok şeyi, yaşanılacak, konuşulacak çok insanı var. girmediğim sokağı, yüzmediğim koyu olmasın istiyor insan. Bütün şaraplarının tadına bakayım, tüm insanlarına selam edeyim istiyorsun. Korkan, kaçan, ürken birini gördüklerinde; burası bozcaada, istanbul değil, diyorlar. Rumlarından, Türklerine, pilavoğullarından nicesine tarih taşıyan güzel ada. Fotoğraflarını çektim, bir de yol hikayesi yazdım. sevgiler. http://tipografikinsan.bl...com/2013/05/bozcaada.html
yazın "kışın napıyosunuz" , "ay ada çok güzel" diyenlere hergün gidip-gelen biri olarak sesleniyorum. sıkıysa kuzey egede şuan ve 3 gün boyunca 7-8 esecek lodos da gelinde geçin diyorum o zaman görün adanın güzelliklerini! *
edit : zar zor geldik. geldik de dönüşü nasıl yaparız bilmem.
hemen aklıma soğuk deniz,rüzgar,şarap,üzüm gibi kelimeleri getiren sevimli ada.gidilip görülmeye değer.olayın feribot kısmı da güzeldir bu arada...ama dikkat edin şarap tatma ayağıyla sarhoş olmayın...
bayram tatilcilerine zehir olmuş ada. gemi hava muhalefeti nedeniyle sefer yapamamaktadır bu yüzden araba kuyruğu çapraz tatil köyüne kadar uzanmıştır.
Tam ortasındaki çınarın altında bi kafe var, haliyle adı da çınaraltı cafe. Gidin çayınızı için sonra da çişiniz yoksa bile kafenin tuvaletine girin. Sevimli bir tuvalet. Ha unutmadan tuvaletin kapısı girerken sağ, çıkarken sola doğru itilerek açılıyor:)
çanakkale'nin ilçesi minik bir ada. şarabıyla ve son zamanlarda domates reçeliyle ünlenen bu ada yaklaşık on yıl önce pek de bilinmiyordu fakat ünlülerin burayıda keşfetmesiyle! tatilcilerin yeni durağı oldu. Ada'nın heryeri ev pansiyonlarıyla, otellerle, cafelerle donanmıştır. hele ki sokak arası restaurantlar korkunç bir şekilde sokaklara yayılmaya hızla devam etmektedir. tatilcilerin en fazla üç dört gün kalmalarını tavsiye ederim. yapılacaklar sırasıyla ;
1)gündüz ayazma plajına gitmek.
(deniz heryerde deniz)
2)akşam üzerine doğru yani gün batımına rüzgar güllerine gitmek.
(buna sözüm yok.)
3)polente kafeye gitmek.
(ada'nın giriş kapısı fakat fiyatlar ne oluyoruz dedirttebilir.)
direk olaya girmek isteyip "şükrü usta"da çalışan hafiften kır şaçlı, 40 yaşlarında hafif toplu mekanın sahibi gibi şef garson havası yaratmaya çalışıp,sesli sesli konuşması ve nasıl olsa para geliyor düşüncesiyle insanlara(mecbur kalmış insanlara) yavşak yavşak atarlı davranması , sen kimsin lan edasıyla kendini bişey sanması,biri önlem almalı. bozcaada'ya gelince;esnafının elden geçmesi gereken tabiki çok hoş havası olan minik, samimi kara parçası.
sessiz boşluğunda,
boşluğunun dinginliğinde,
dinginliğinin bol güneşinde,
güneşinin enfes enerjisinde,
keyfimi ve kendimi yeniden tanımak için gün saydığım en sevdiğim ada diye öznel anlatımlara konu olması kaçınılmaz ada. birde aşk karşıma çıkarsa yeniden doğarım. gün batımı, tatlı ılık bir sıcaklık arada bende varım diyen rüzgar, güzeller güzeli ege ve aşk muhteşem olmaz mı?
2009'dan beri gitmiyordum. son 2 yılda hakkında çok şey duydum, "ben söylemiştim" dedim birçok kişiye. çünkü adaya yönlenen "istanbullu" akını bugünlerin habercisi gibiydi. ama yine gaza getirilip uğradım geçen hafta...
istanbul zihniyetinin girdiği hangi toprak adam olmuş, özünü kaybetmemiş, yozlaşmamış, içine sıçılmamış ki? bundan 4-5 sene önce adadan toprak alan birkaç kişinin "var ya aslında kuracaksın filoyu, belediyeden izni kaptın mı ayazma taraflarında hız motorları, jet skiler yardıracaksın" dediğini duymuş, pek de şaşırmamıştım.
şimdi otellerin ve restaurantların çoğu istanbullu işletmecilere ait. fiyatlar 4-5 sene öncesinin 3-4 katı, evet evet %100 falan değil %300 artmış konaklama, yeme-içme ücretleri. diğer yandan adanın halkı da görüp görebileceğiniz en aç gözlü insanlardan oluşmaktadır. kıç kadar evlerini pansiyona çeviren mi ararsın, o leş gibi ortak banyoları-tuvaletleri olan pansiyonlar için fahiş fiyat çekeni, 2 dilim dandik peynir ve uyduruk reçel koyup "butik ada kahvaltısı" diye kakalamaya çalışanı mı sorarsın. millet bir halt var sanıp konakladığı için havaya girenleri, oda kiralamadan önce sorguya çekmeye çalışanları, kireçle boyanmış iki boktan testiyi dekor yaptığı için tasarımcı havalarına giren fularlı yarı okumuş mahalle dilberlerinin "butik pansiyon işletmecisi" havalarını falan saymıyorum. yeterince sabrı olan gider kendi görür...
çarşıya gidersin çin malı gemi, değirmen, rüzgargülü maketlerinin üzerine pilot kalemle "bozcaada" yazıp hediyelik eşya adı altında kakalamaya çalışan yüzsüzlerden tut, üç kuruşluk incik boncuk için "el yapımı-ada işi" gibi uyduruk söylemlerle 50-60 tl çekenleri görürsün. şirince'de en kralının şişesine 20 tl vereceğin şarapların 3.kalitesi için 3 kat para isteyenler, ayazma sahilinde paçalı donla gezip şezlong kiralamaya çalışıp, kiralamazsan kavga çıkaran kekolar, mantar gibi türeyen, içinde hareket etmenin ve nefes almanın güçleştiği kıç kadar barlar, sahile konuşlanıp uçuk fiyatlara ege coğrafyasında yiyebileceğiniz en dandik balıkları ve karidesleri suratınıza fırlatırcasına servis eden restaurantlar, "ay aman pek de butik, pek de otantik" havasına kendilerini zorla inandıran tipler, gün batımında şarap içmek için artık rüzgargüllerinden epey bir uzaklaşmış bir toprak birikintisine toplanıp dibinde iki parmak tortu olan şaraplardan içen insanlar...
hepsini bir araya koyunca ortaya çıkan, butik ayaklarına kalitesizliğin ve bayağılığın mis gibi pazarlandığı yoz ve dandik bir kara parçası oluyor.
gerçek ege mutfağı, ege havası, ege sıcaklığı ve samimiyeti falan arıyorsanız direksiyonu çeşme tarafına kırın. gidin eski foça'da mis gibi dinleyin kafanızı, bu komediye dahil olmaya değmez.
