"nasıl şarkısın sen?" diye soruyorum her dinlediğimde. ulan insanın diline her takıldığında hüzünlendirir mi bir şarkı? maalesef dostlar, melodisini ıslıklara döktüğümde dahi hüzünleniyorum. bir de dinlersem, o günü kaybettik, kaybettik dostlar. verim alınmaz o günden artık, ne çalışabilirsin ne de okuyabilirsin. uzaklara bakarsın. bok mu var lan orda? evet, galiba bok var.
,
şarkıyı dinleyince peyami safa'nın selma ve gölgesi isimli kitabının baş karakteri selma akla gelir. zira birbirlerine benziyorlar. sevdiklerine ölmeyi teklif ediyorlar. manyak mıdır nedir ..?
selma ve gölgesi'ndeki selma da hayalimde marla singer ile özdeşleşmiş konumda.
güneşin batmaya yüz tuttuğu bir akşamüstü, tepesine çıkıp şehrin, manzaraya ve yeni yeni aydınlanmaya başlayan şehrin ışıklarına bakarak dalıp gitmektir esasen.
sol çaprazdan fil, tam karşıdan kale, hafif sağ açıktan at tehditinde, şah'a rok yaptırmaktır, bir ihtimalin daha olması.
farkında olmadıklarımızın hayatımıza ansızın giriş yapmasıdır ihtimal dahilinde olanlar. beyine süzgeç koysak ve arınsak tüm kötü düşüncelerden, sonra bir ışık hüzmesi içinde aydınlansa tüm ihtimale açık kapılar, sonra ölmek nedir denense ve her ne yazılmaya çalışılmışsa bu ihtimal adına geride, küpe olsun bana, tecrübe olsun, mümkünse bir de aşk olsun..
