şöyle bir entry yazmamın bir saat sonunda hürriyet.com.tr de tabata fink ve zapo yu gönderdiğini okudum ulan gelde bu takımı sevme, karşılıksız aşk bu olsa gerek hissediyor.
yıllardır transferlerde yaptığı hatalarla konuşulan beşiktaş serdar adalı faktörüyle artık yaptığı akıllı ve ucuz transferlerle konuşulur oldu.umarım bu başarılar sahadada kendini gösterir ve avrupada başarı sağlanır.
konya torku şekerspor'u yenerek türkiye kupasında yoluna devam etmek isteyen takım galibiyet ve beraberliğe sağlam para ödülleri olduğundan dikkatli olması lazım geliyor.
17 maç lig de 8 galibiyet 4 beraberlik 5 mağlubiyet
12 maç uefa da 9 galibiyet 2 beraberlik 1 mağlubiyet
toplam 29 maçta 17 galibiyet 6 beraberlik 6 mağlubiyet,
3 puan üzerinden 87 puan üzerinden 57 puan;
57/87 = % 66 başarıya tekabül eder, bu rakamlar galatasaray ve fenerbahçe'den epey yüksek, verilen sakatlar kendi evinde verilen puanlar tabata, fink, nobre, erhan, hilbert, nihat, yusuf, hakan arıkan gibi futbolcularla buna da şükür.
artık sadece avrupayı düşünmesi gereken takımım. ligde yapacak pek birşey kalmadı ama beşiktaştan bahsediyoruz. ne yapacağı asla kestirilemeyen takımımdan bahsediyoruz. sonuç olarak. ilk 5 te bitiririz. avrupada da kiev i eledikten sonra inşallah şansımızında yardımıyla city ye çakarız. ama q7 siz guti siz sen yardım et yarabbim dedirtiyor takım.
futbol; sadece bir oyun. uzaktan bakınca cok basit, belki gerçekten basit. sahada 22 adam var ve onlar işlerini yapıyor. belki de doğdukları yerden binlerce kilometre uzakta para kazanmak için çabalıyorlar. bir sevgili gibi gördükleri takımı en yukarda olması için değil, sadece para kazanmak için.
böyle olmayan futbolcu futbol tarihinde cok azdır.
ve bu iş üzerinden para kazanmak için her şeyi yapan insanlar. futbol seyircisini saf yerine koyup, giydiği çoraptan dişini fırçaladığı diş macunundan kullandığı bilgisayara kadar onu kandırıp üstünden para kazanmaya çalışıyorlar.
evet, bunların hepsinin farkında olmama rağmen o çorabı da alıyorum bilgisayarı da ve sonra dönüp baktığımda yaptığım şey normal mi diye düşünmüyorum değil.
bir takımı, belki bir takımdan çok daha ötesini, beşiktaş'ımı ölümüne sevmek saçmaymış gibi geliyor, abartma olm şunu diyorum.
ama olmuyor iste. her şeyin, mantığın bittiği yerde beşiktaş başlıyor. dünyadaki her şeyden büyük ve çılgınca bir aşk.
zamanında bir pakart vardı; "tedavisi olmayan tek hastalık beşiktaşlılık" diye. bu kadar doğru bir söz olamaz.
belki de beşiktaş yüzünden hayatımda pek çok sey kaybettim ve kaybetmeye devam ediyorum ama hiç bir zamanda arkama dönüp keşke bu kadar abartmasaydım demeyeceğim.
