alti besiktas'li almeida dahil, hemen kale cizgisine yerlesiyor hatayi kapatmak icin. birinin digerinden haberi yok. harbiden takim olmuslardir. liderle arasinda kalan 1 puan pastanin üzerindeki ufak bir detaydir. isin asli takim olmaktir. yemin ederim ligi 10'uncu bitirseler bu sahneler bana ve bircok besiktas'liya yeter. 100. yildan sonra en anlamli sezonu geciriyoruz ve bu sahneler insani gururlandiriyor.
Eski başkanımsı olan tüpçünün yüzünden zor günler geçiren türk futbol klubüdür.Bu sene avrupaya gidip maddi olarak toparlanmasını istediğim kluptür.Galatasaraylıyım o yüzden 2. olsalar falan iyi olur.
işe yaramaz digiturk teknik ekibi yüzünden maçını izleyemediğim takım. neymiş yağmur yağıyormuşda ondan gelemiyorlarmış. sanırsın ekip hakan akkaya ekibi.
Fernandes'siz bir maça çıkacak olan takımım. işimiz çok da zor olmasa gerek ancak Fernandes olmadan bütün yükler Oğuzhan'a kalabilir ve Necip'in ekstra katkı yapması gerekir.
bu akşam saat 19:00 da orduspor ile çok önemli ve zorlu bir müsabakaya çıkacak olan takımım. alınacak 3 puan zirve yolunda çok şey demek. 1 puan da kötünün iyisi olarak algılanabilir. bu maçtan alınacak bir mağlubiyet ise güzel serinin son bulmasına ve fernandes'siz maç kazanılmadığının yüksek sesle konuşulmasına neden olacaktır. ama yine de büyük beşiktaş taraftarı, iyi günde kötü günde, galibiyette mağlubiyette her ne olursa olsun takımının arkasında olacaktır.
edit: kazandık, takımımızın arkasında olmaya devam ediyoruz.
sevinmek için sevmedik biz seni
sen yenilmişsin umrumda değil ki
şereftir bu yolda senle yürüyen
hep kol kola, bir gün değil, her gün beşiktaş!
bu sezonki inönü maçlarının büyük çoğunluğu haftaiçine verilen takımım. beşiktaş 3-5 kuruş daha az kazansın diye yapmayacağınız dalavere yok. elinizden geleni ardınıza koymayın olum.
yine bir maç çıkışı boğazdan esen serin rüzgarlara göğüs gerip beşiktaşa doğru sessizce yürümeye başlarsın. kar yağar, rüzgar serttir. ama üşümezsin, içinde yanan bir soba vardır sanki.. gönülden bağlı olduğun takımın maçını izlemek ve takımına destek vermek her zaman insanın içini ısıtır. (sonuçlardan bağımsız) o soğuk havada, ağaçlı yol her zamanki heybetiyle sana kucak açar. nöbet tutan askerler, yolda el açan dilenciler, otobüs bekleyenler üşür. ama sende herhangi bir üşüme ibaresi gözükmez. ta ki, beşiktaş iskelesindeki ayakkabı boyacısı çocuğun sana yönelttiği soruyu işitene kadar. çocuk 9-10 yaşlarında ve üstünde bir kazak ve boynunda boya sandığı asılı bir halde yanaşır sana. "abi kazandık mı?" derken, hayata o yaşta kafa tutmak zorunda kalan yavrucağın soğuktan titrediğini görürsün. üşürsün, iliklerinde hissedersin soğuğu. evet dediğinde ise, çocuğun suratındaki o ifade ile; kupaların, en kral futbolcuların, şampiyonluk sayılarının bu kadar haz vermeyeceğini anlarsın. en sevdiğin formanı o boyacı çocuğa hediye ederken, gerçekten sevmenin ne demek olduğunu anlarsın.
hayata tutunmamızı sağlayan ve biraz olsun çekilir kılan bu mutluluk parçacıklarının bizlerde bıraktığı izlerdir. yalnız çocukların kusursuz bir gülümseme sergilediği doğru. ve bu kusur güzelliğin ortaya çıkmasını sağlayan her şey kutsaldır.
