bir kadini sevmek gibidir. bir hayat, bir kadin demek gibi. cok guzel degildir baskalarina gore, ama bizim icin duserken kendimizi ona siper edecegimiz bir sevgidir.
Başkanının üzücü açıklamaları, yıllardır insanların gözüne sokularak sergilenen sempati edinme çabasından ötürü giderek daha çok antipati kazanan kulüp.
Sempatik bir kulüptü ama aynı Aziz Yıldırım ve Fenerbahçe örneğindeki öz eleştiri yapmama, sürekli sempatik gözükme çabasından ötürü artık antipatik olmuştur.
Artık centilmence yaklaşım, rakibin şampiyonluğunu tebrik etmek gereksiz hale gelmeye başladı. Çünkü insanlar artık birbirine saygı duymuyor.
Sezon sonunda şampiyon olursa da umrumda değil. Büyüklük bende kalır, tebrik ederim ama asla eskisi gibi sempati duymam. O günler geride kaldı bu öz eleştiri yoksunu beyler sayesinde. Fenerbahçe' den sonra Beşiktaş da antipatik oldu.
inşallah ikinci olur dediğim takım. Ne zaman bu takımla alakalı bir şey görsem yüzümde bir tebessüm oluşur. Yaklaşık üç yıl kadar önce yedi yıllık sevgilimle Fenerbahçe Beşiktaş derbisi izlemiştik daha doğrusu ben maçı açıp onu aramıştım o dinlemiş ben izlemiştim. Hayatımın en eğlenceli maçıydı. O maçı biz son dakika golüyle kaybetmiştik Beşiktaş almıştı. Ama yine de çok güzel bir doksan dakikaydı.
kalede güven verecek bir kaleci alacağını umduğum takımım. franco da kiralandığına göre buna ek bir stoper de alınabilir. ya da alınmayadabilir fikret başkandan bahsediyoruz neticede.
ne zaman beşiktaş'a yolum düşse sahiliyle, canlı sokaklarıyla, lüks araçları ve çıtır kızlarıyla hayat burada yaşayana güzel fikrini uyandıran istanbul'un en eski ve tarihi semtlerinden biridir.
Transfer fukarası takım. Hakemlerin artık yeter bir kere de bunlar şampiyon olsun dediği ticari oluşum.
Borsada şakırşakır dökülüyor. Oyuncuların ilk 11 umudu hiç yok. Çıkan kadro hep aynı. Birisini çekip alsan totolara geliyor.
Basit ve fakir bir takım. Kendim tutuyorum diye demiyorum ama biz onun ezilmesini, 8 tane yemesini, del Bosque ye milyon dolarları bayılmasını, iç saha maçlarını cezalı oynamasını falan sevdik. Yoksa bildiğin ezik takım işte.
Dün itibariyle Boyko ve Douglas için 7 milyon euroya çıkan gönlümün efendisi. Mansimov'u aradı başkan bugün 7'ye bitir bu işi dedi. Ayrıca Franco stoper gelirse Arjantin'e gidiyor.
Beni biraz tanıyanın sorduğu sorudur, "Sen Beşiktaş'lı mısın?"
ilk başta hiç anlamadım, yani nereden biliyorlar, neden böyle diyorlar?
Beşiktaş'ta zaman geçirdim küçükken, semti severim. istanbul'un Beşiktaş'ını severim saçma bi şekilde. Çarşı'yı şimdiki gibi bilmezdim lisedeyken filan, alakam yok futbolla o zamanlar, sadece (neden bilmem) Fenerbahçe'ye, Fenerbahçelilere gıcığım(hala). Üniversitede ve üniversite zamanı çalıştığım geçici işlerde böyle yüzeysel tanışmalar oldu, genellikle orta sınıf insanlardı. Tanışmanın ilk günü illa ki sorulur bu soru, o zamanlar bir hayli takmıştım. Nerden biliyorlar ulan benim Beşiktaş semtini sevdiğimi.
Sonra sonra, Çarşı hakkında duydukça, okudukça, beni Beşiktaş'a çeken duyguyla onu birleştirdim içimde. Bir de buna benzer, Ankara sevgim var. Ne gittim, ne orası hakkında bişey bilirdim.. Karanlık havaları severim, yağmurlu, soğuk bi günde "Ankara böyle bir yer heralde," dedim. Sanıyorum, hatırlamadığım ama duyduğum şeylerin birleşmesi böyle hisler yaratıyor. Hatırlasam anlamlandıracağım. Ama sadece Beşiktaş ve Ankara sevgisi var.
Sonra Behzat ile tanıştım, Çarşı ile tanıştım.. Leyla Mecnun'u düşünen adam(lar) Beşiktaş'lı. Ahmet mümtaz taylan, nejat işler..Neblim, hepsi aklıma gelmiyor şimdi ama o an'ları hatırlıyorum: işini, yaptığını, duruşunu, tavrını beğendiğim bi adam oluyor. Bu adam kimmiş neymiş, hım, okuyorum.. bi yerde Beşiktaş geçiyor. Yahu sevdiğim adamların, güzel adammış dediğim adamların cümlelerinden birinde Beşiktaş geçiyor. Bu nasıl bir ortaklık?
Futbol ile hala alakam yok. Ama hem beni dışardan tanıyan insanların dediğine, hem de benim içimin yönlendirdiği insanlara göre, galiba ben kalben Beşiktaş'lıyım.
