Yine aynı lige odaklanmamiz lazım senaryosu başladı.
Geçen yıl da aynı muhabbet vardi.
Kupadan elendiler, avrupaya odaklanmaliyiz, avrupa dan elendiler lige odaklanmaliyiz, lig ten elendiler bu sefer de desibel rekoru kırmaya odaklandilar. Allahtan onu başardılar!!!
ziraat türkiye kupası rövanş maçında deplasmanda torku konyaspor'a 1-0 yenilen takımım.
böylece konyaspor yarı finale yükselirken biz de kupadan elenmiş olduk.
çift maç usullü bir eşleşmeydi ve ilk maçı sahamızda 2-1 kaybetmiştik.
bu sonuçla maç öncesinde tur avantajını konyaspor almış oluyordu.
öncelikle konyaspor'dan biraz bahsetmek lazım.
bu sene aykut kocaman önderliğinde ligde ve kupada gayet başarılı bir şekilde yollarına devam ediyorlar.
galatasaray'ın 1 sene avrupa kupalarından men olması sebebiyle gelecek sene uefa avrupa ligine direk katılma şansına sahip olabilirler.
konya halkının desteğini de unutmamak gerek.
takımın taktiksel yönlerini gelirsek;
aykut kocaman'ın fenerbahçe'de nasıl bir oyun oynattığını herkes hatırlar.
defansif oyun,hızlı kontraatak,gerektiğinde takım oyununun ve mücadelenin birleştiği bir oyun görebiliriz.
hepsinin birleştiği sonuç da 1-0 ve türevi gibi sonuçlara denk gelir.
aslında oynanan oyun değil maç sonundaki sonuç önemlidir felsefesini güzel yapıyorlar.
bizim durumumuz da bazen tam tersi oluyor.
oyun olarak ne kadar iyi gözüksek de sonuç olmayabiliyor.
ilk maçta da bugün de bu durumun yaşandığını düşünüyorum.
maça hücum hattında ideal kadromuzla başlarken savunma hattında şenol hoca bazı değişikliklere gitti.
maça baskılı başlamaya çalıştık.
ilk 10 dakika topu rakip yarı alanda topa sahip olarak oyunu ele almaya çalıştık.
fakat şut konusunda ciddi sıkıntı yaşadık.
konyaspor'un yaptığı savunma sonucu ataklarımız kenarlara inerek orta yapma amacına saptı.
normalde bu sene yaptığımız hızlı paslarla ve geliştirdiğimiz hızlı hücumlarla ön plana çıktık.
bu maçta da bu dinamizmi neredeyse hiç yakalayamadık.
böyle olunca konyaspor oynadığı sabırlı oyunla golü son dakikalarda buldu ve üst tura çıkmayı başardı.
tebrik ediyorum.
yazmışken biraz da fenerbahçe maçı ile ilgili kendimce bir şeyler yorumlayayım.
maç öncesinde beşiktaş 1 maç eksiğiyle lider durumdaydı.
fenerbahçe ise zorlu rusya deplasmanında turu atlayarak moralini arttırmıştı.
maçın hemen başında yediğimiz gol tabiki maçın gidişatını önemli derecede etkiledi.
sonuçta takım daha alışamadan golü yiyince tüm planlar altüst olabiliyor.
sonrasında da fenerbahçe'nin kaçırdığı birçok pozisyon oldu ve ilk yarıyı 1-0 yenik bitirdik.
ikinci yarıda biraz toparlandık.
fakat bu sefer şansımız tutmadı.
böyle olunca fenerbahçe hızlı ataktan ikinci golü buldu ve maçı kaybettik.
fenerbahçe'yi tebrik etmek gerek.
centilmenlik her zaman her yerde ön planda olmalı.
hakem kararları filan diye sorarsanız;
ben ilk maçta da tartışmalı pozisyonlara artniyet aramadım.
bu maçta da aramıyorum.
iki tarafın da şükretmesi gereken pozisyonlar oldu.
şimdi biraz oyuncularımız,tercihler ve gelecek ile ilgili yorumlar yapayım.
artık sadece lige odaklanabileceğiz.
önümüzde 12 önemli maç var.(ts maçı dahil)
doğru hamleler ve renktaşlarımızın yapıcı destekleriyle iyi yerlere gelebiliriz.
bu yolda rakibimiz fenerbahçe.
güzel bir rekabet var.
bize karşı algı durumunda daha baskınlar.
son senelerde yaşadığımız durumlara ithafen yapılan algılara karşı takımımıza desteğimizi eksik etmememiz gerek.
kadro seçimine gelirsek;
artık kerim frei, tolgay arslan ve cenk tosun'un daha çok süre alması görüşündeyim.
tolgay uzun bir aradan sonra konya maçıyla formayı giydi.
şahsen beni çok sevindirdi.
cenk tosun'un konya maçlarında oynaması görüşündeydim.
fakat hocamız gomez'den vazgeçmedi.
boyko hiç iyi başlamadı.
çok tedirgin oynuyor ve haliyle özgüveni azalıyor.
en basit örneği yan toplardaki çıkışları.
boyko'nun gelmesi tolga'yı iyi etkiledi.sanırım forma telaşı sardı biraz.
defansta stoperler hepten değişti.
açıkçası ersan rhodolfo ikilisini aratıyorlar.
umarım alışırlar ve oyunlarını üst düzeye çıkarırlar.
bu sadece ikisine değil,bütün takıma dileğim.
beşiktaşıma ilerleyen haftalarda başarılar diliyorum.
Bu sezon ne olursa olsun oynadığı futbolla şampiyondur. Bazen en çok puanı almak istatistikten ibarettir. Beşiktaş ikinci sırada yer alırsa yine aynısı geçerli olacak. Bazen gerçek yalan söyler, arka plandaki renkler daha anlamlıdır.
Biten hiç bir şey yok ilk yarıda oynamadık ama ikinci yarıda istediğimiz oyunu oynadık. ilk yarıdaki oyundan sonra SOSA, OĞUZHAN, ATIBA, DELGADO, BECK , iSMAiL,OLCAY kendini bi izlesin bakalım. Sende şu OLCAY ısrarından vazgeç ŞENOL HOCA. Geçen seneki BILIC'I hatırlatma bize. Yinede canın sağolsun BEŞiKTAŞIM. Biz bu Liderliğide Şampiyonluğuda alıcaz iNŞALLAH...
''Beşiktaş'lı oluşumun hikayesi bir tür çaresizlik ve yokluk hikayesidir. Beş altı yaşlarındayım. Yıldıztepe Mahallesinde oturuyoruz. Evimizin tam karşısında geniş bir arsa var. Mahallenin çocuklarıyla beraber sabahtan akşama kadar it gibi top koşturuyoruz. Takım falan tutmuyorum henüz ama kırmızıyı çok sevdiğimden Galatasaray'a yakın gibiyim..
Kahvaltı sonrası kendimi arsaya attığım her zamanki günlerden bir gün. Bir kaç arkadaş bekliyor zaten. Birlikte minyatür kale maç yapmaya başlıyoruz. Bir süre sonra yanımıza geliyorlar sırıta sırıta. Şimdi isimlerini bile anımsamadığım iki kardeş. Sırtlarında pırıl pırıl Galatasaray formaları. Babaları almancı, izne gelirken almış hediye diye. Nasıl da güzeller. O güne kadar ne benim ne de diğer çocukların forması olmamıştı hiç. Geberiyoruz kıskançlıktan. Resmen geberiyoruz. Devam ediyoruz bir süre sonra maça ama kimsenin oyunla alakası kalmamış. Herkesin aklı formalarda. Bırakıyoruz maçı. Ben fazla dayanamayıp koşarak eve gidiyorum. Babam işte. Annem evde. Soluk soluğayım. Annee diyorum, anne n'olur bana forma alalım. Gülüyor annem önce. Israrımı görünce de bağırmaya başlıyor. Para nerde diyor, kardeşinin götüne bez alamıyoruz sen forma derdindesin. Sahi ya lan. Bizim paramız yok ki. Zaten ben bildim bileli hiç olmadı ki paramız. Neyse.. Çekiliyorum bir köşeye burnumu çeke çeke ağlıyorum. Annem kapı aralığından bana bakıyor. iyice abartıyorum ağlamayı. Annem yan odaya geçiyor. Takır tukur sesler. Hiç dışarı çıkasım yok. Ağlamayı da kestim. Mal mal oturuyorum. Annem sesleniyor. isteksizce yanına gidiyorum. Bir şey uzatıyor bana. Eski siyah tişörtümün üzerine beyaz atlet parçaları dikip forma yapmış. Arkasına da 7 rakamı dikmiş. Anne diyorum bu Beşiktaş forması. Ben Galatasaray istiyorum. Olsun oğlum diyor bu daha güzel. Hem bak 7 numara bu Feyyaz'ın forması. Forma bir şeye benzemiyor aslında. Alelacele çocuk avutmak için yapılmış uyduruk bir şey. Ama annem o kadar güzel gülüyor ki. O dakika karar veriyorum. Ben artık Beşiktaş'lıyım..
Velhasıl neden Beşiktaş sorusunu duyduğumda sallama cevaplar verirdim.bugüne kadar. ilk kez itiraf ediyorum. Beşiktaş'lıyım çünkü paramız yoktu. Beşiktaş'lıyım çünkü kırmızı tişörtüm yoktu. Beşiktaş'lıyım çünkü o gün annem bana çok güzel gülüyordu..''
şampiyon olamayacak kulüp. bu saatten sonra trabzon veya x bir maçı kazansalar bile çünkü psikolojik üstünlük fenerbahçe'ye geçmiştir.bu saatten sonra diğer maçlara odaklanmaları zor..bu ibneler, bir kıza reddedilmesine rağmen 30 kere çıkma teklifi eden ezik tiplere benziyorlar.
10 yılda bir şampiyon olmakla kendini aldatmaması gereken kulüp. seba döneminde üç defa üst üste şampiyon olmuş takım var. ve şerefli ikincilikler. şimdilerde ise 3. lüğe abone olmuş ve rakipleriinn en kötü yıllarında dahi şampiyon olamayan takım.
inşallah toparlanıp diğer maçlarını alarak şampiyon olurlar.
