tanrı beni ilk başta sana kul yaptı, sonra
keyfine el koymayı kurmamı yasak etti.
ya da özlem duymamı hesaplı zamanlara;
kölenim ya, boş vaktin olsun diye bekletti.
ah, bırak katlanayım, el pençe divan,
değer, senin özgürlüğünün tutuklu yokluğuna;
her mihnete sabreder, her azara baş eğer,
incittin diye hiç suç yüklemez bile sana.
sen nerde olursan ol, yetkin, güçlü, özgürsün;
hâkimsin dilediğin gibi kendi vaktine:
canın neyi isterse varsın o keyif sürsün,
kendine suç işlersen kendin bağışla yine.
beklemek cehennemdir, ama beklerim seni,
iyi kötü demeden, suçlamadan keyfini.
bazen en zor olandır. beklemek kimi zaman insanda büyük stres oluşturur. özellikle yaz sıcağında gölgesi olmayan bir yerde beklemek, insana büyük sıkıntı verir.
Bilmediğin ıssız ve soğuk bir yerdeki otobüs durağında, kolunda saat bile olmadan, gelip gelmeyeceğini hatta oradan geçip geçmeyeceğini bile bilmediğin bir otobüsü beklemek. Bazı beklemeler bunun gibi işte.
Bu hayatta en nefret ettiğim şey.Ne beklerim ne de kimseyi bekletirim.Saat 1 de buluşucaz diye anlaşıyoruz adam 1.15 te geliyor.Birde özür dileyeceğine dalga geçiyor daha da gıcık oluyor insan.
Şuan yaptığım eylem daha ne kadar sürer bilmiyorum ama uzun zaman sonra ilk defa göğsüme yine o lanet illet oturuyor hayır ask falan değil. Bu... bu bildiğimiz çaresizlik zamanı geriye döndürememenin, telafisi olmayan hataların çaresizliği.
