22 yaşını devirdim, üniversiteden mezun oluyorum. artık hayata ciddi ciddi atılıyorum. ve fakat hala başıma ne gelirse gelsin "babam arkamda ya, hiçbir şey problem olmaz" diyorum. hiçbir şeyden korkmuyorum.
her konuda çatışılsa da, kimi zaman küsülse de... evladı hastalandığında dünya durur onun için. maddi durumu çok iyi olmasa da, pahalı olan tedavi için tüm imkanlarını seferber eder... işi gücü bırakıp, hastaneye götürür; onunla bekler. ona sımsıkı sarılıp "seni seviyorum" demek istediğiniz zamanlarda "yine ne isteyeceksin" der ama aslında onun da hoşuna gidiyordur bence...
baba, seni çok seviyorum. fenerli olduğu halde bu kadar sevebileceğim tek insan da sensin herhalde. ah keşke inansan bir de sevgime...
sokaklar haşin! arsız! kötü! adamlarla dolu demiştin baba! sokak güzeldir. sokaktayım, bir kaldırımın ucunda oturuyoruz ben ve bir kaç kötü arkadaş! kafaları toplama derdindeyiz, sokaklar dağıtmış gene... mavi kabuk bağlamaya başladı laciverte, köşedeki belediye lambası ha yandı ha yanacak! korur o bizi karanlıktan. merak etme! Korkuyor musun? diye sorarsan, dedim ya büyümek telaşındayken ürkütücüydü karanlık! şimdi uyanmak telaşında olunca can yakmıyor! Bilirsin ya, koca adamsın!!! Ben hala senin "makyajsız daha güzeL kızını'm"... Hala aklım fikrim gezmede, tozmada. kesilen cam şişe elime batmasın diye üzülürdün yaa, biz şişeyi kırınca dünya batsa farkediLmiyor, hissedilmiyor. şişede kayboluyor ellerim kesilmiyor *-uyuyunca büyünmüyor be baba büyüyünce de uyunmuyor-* yazık. yemişLer sizi de çocukluğunuzda...
ne kaldı ki sessizliğinden başka? seni dillendirmek için birkaç kitap var şimdi boşluğunda.
soğuk mu orası? üşüyor musun bensiz? ben sensiz hiç olduğumu anladım. yıkıldığım andı; zaten benim olmayan senin sesini bir daha duyamayacağımı kaktırdıkları zaman!
çok özledim!
nedeni belki bu yazdıklarımın sonunda anlaşılır, belki de anlaşılmaz bilmem ama senden her geçen gün nefret etmekten yoruldum artık. saniyeler içinde değişmesinden duygularımın. yüzüne baktıgımda masum olan her şey akıyor kalbimden oluk oluk.
söyle ben sana ne yaptım? neden hatalarının bedelini bize ödettiğin o küçücük beyninin eylemlerine müdahale edemeyecek kadar acizsin gözümde?
belki her şey bir soru işareti olarak kalacak; allah a her gece, ben bir günah işlemeden canını alması için ettiğim dualar kabul olana dek.
her şeye rağmen direğimizsin diyemiyorum... baba!
Baba,
Sen doğduğunda minicik ellerini sevgiyle tutandır.
2 yaşında astım hastası olduğunu öğrendiğinde hep yanında olup peşinden Ankaralara gelendir.
Tedavi de bileğinden alınması gereken kanı almasınlar diye kaçtığında seni ikna edendir.
Tedavi için kullandığın ilaçlar mideni bulandırdığında sabaha kadar karnını ovuşturup uyumayandır.
Alışveriş mağazasında sevdiğin oyuncak en tepede diye seni omzuna alıp oyuncağı almanı sağlayandır.
Sırf sen çok istiyorsun diye oturduğun ilçede bulamadığın kitabı gidip taa şehir merkezinden alandır.
Daha 4.sınıfa giderken siyasetten zerre anlamazken senle ciddi ciddi siyaset konuşandır.
Her ne yaparsan yap 1 kere bile sesini yükseltmeyendir.
Seni çok özlediği için başkalarında kalmaya 2 günden fazla izin vermeyendir.
Eve bir şey getirecek diye değil o gelecek diye beklenendir.
Sonsuz sevilendir.
Bir şubat günü kanser olduğu öğrenilendir.
Hastalığına 7 ay dayanabilendir.
Seni kendinden soğutmak için bütün huylarından vazgeçendir.
En son gördüğünde hıçkırıklarla ağlayandır.
Çok merak ettiği, senin yaptığın tabloyu göremeyendir.
O'na birkez olsun dayan diyemediğimdir.
Liseye başladığım gün ellerimden kayıp gidendir.
Son nefese kadar özlenilecek acısı hiç dinmeyecek olandır.
