Aşk güzel şey -demek isterdim- ama en büyük aptallıktır. Neden canının yanacağını bile bile ateşe atlar kı bi insan. Anlamadığım noktaysa şu; madem kimse aşka inanmıyor, canı yanıyor? Kim yapıyor bunu? Evet farkına varmalıyız ki bizim aşık olduğumuz kişi de bir başkasına aşık oluyor. "O" tarafından acı çekiyor. Ne kadar yıkıkca dimi? Bu yüzden aptallık.
Bir kere başa gelen güzel bir duygudur. Eğer ikinci birine aşık oldum diye düşünürseniz önceden aşık olmamışsınızdır.
Aşık olup olmadığınızın sağlamasını aşık olduğunuz kişi sizden gidince yapabilirsiniz...
eğer bir an 'ya hayatımdan çıkarsa' diye düşündüğünüzde kalbiniz hızlı hızlı atıp, 'ben ne yapacağım o'nsuz' diyorsanız aşıksınız demektir. ama bu yenemeyeceğiniz bir duygu değildir.
yaşarken anlaşılması güç bir histir aşk.sürekli bulanık bir görüntü olur kalpte. cogu zaman 'gercekten aşık mıyım?' diye sorgularsınız kendinizi.oysa gerçek aşk insanın ömründe ya bir kere belirir ya da hiç belirmez. bu belirsizliğe rağmen aranızdan bazıları her sevgi artışında kendini aşık zanneder bu da yetmezmiş gibi her terk ettiğinde ya da edildiğinde de aşkı kaybettiğini zanneder.oysa aşk , sanıldığı kadar varlığı hususunda net değildir.aşk bazen sadece aşktır o kadar... gerisinin pek önemi yok..
Sevmekten asik olmaktan ziyade sevilmek asik olunmak bencr bu dunyadaki en guzel sey biraz egositce ama bi dusunsenize askindan kör kutuk olmuş yemeden icmeden kesilmis dunyalar guzeli bir hanim var karsinizda.
