Arapça ışk kökünden gelmektedir. Işk sarmaşık demektir. Nasıl ki sarmaşık sardığı ağacı yavaş yavaş bitirir kurutur ise aşk da insanı zayıflatır tüketir.
Tabi eskidendi bu söylediklerimiz. Şimdi aşk bir hitap şekli oldu işportaya düştü...
Aşk insana her şeyi unutturur. Kimi zaman sonumuz kimi zaman başlangıcımız olabilir. Doğru seçimleri yapmalı ve doğru şeye aşık olmamız lazım. Zararlı çıkmayacağımız tek aşk ise Allah aşkıdır.
aslinda olmayan kendi kafamizda yarattigimiz ve istersek yine kendimiz yok edebilecegimiz gercek oldugunu sandigimiz duygu. onemli olan sevgidir. aşk varsa bile kisadir, acidir, yaradir.
sevgi sonsuzdur butunleyici ve tamamlayicidir. asik olmayin asik oldum demeyin sevin seviyorum cok seviyorum deyin. aşk varsa bile çabuk başlar cabuk biter. o yaninda eliniz ayaginizin dolastigi güzelliğine taptiginiz bakmaya doyamadiginiz o üstün gördugunuz insan alistikca gozunuzde normallesir. bunu degistiremezsiniz. ve o ilk kalp carpintilari gectiginde kusurlar cikmaya baslar ortaya. kacirdiklariniz gormedikleriniz cikar yuzeye. o yuzden önemli olan ask degil sevgidir.
önceden dinlediğiniz şarkıların artık daha başkası gelmesi, daha önceden gördüğünüz yerlerin artık daha güzel gözükmesi, aklınızın hep o kişide olması, müziğin, kokunun, hayatın, renklerin, yerlerin, insanların, manzaranın size daha güzel gözükmesi. acıyla tatlının en güzel şekilde harman olmuş hali.
Birisi çıkıyor hem sana benziyor hem senden çok farklı.
Eksikliklerinin tamamlanışını buluyorsun onda işte o an bir yönelim başlıyor.
Ulaşabilirsen aşk bitiyor, ulaşamazsan aşk oluyor.
Ama aşk o yönelimin gerçekleştiği andan itibaren başlamış oluyor.
Buddha: yanlış yönlendiren bir acıdır.
Beauvoir: kendimizin ötesine geçmemizi sağlar.
Schopenhauer: bizi bebek yapmak için oyuna getirir.
Russell: yalnızlığımızdan bir kaçıştır.
Pavese: bizi tüm çıplaklığımız, düşkünlüğümüz ve hiçliğimizle açığa vurduğu için öldürür.
