Kişiye indirgedigimizde bir başka insanı canımızdan, hayatımızdan, herşeyden çok sevme durumudur. Onsuz bir hayat , nefes alma düşünülemez. Onsuz geçen her dakika ızdıraptır. Hayatin merkezi odur. O ne isterse yapılır. Uyursun o , gözünü açarsın o, hayaller onun üzerine, tek amaç onu mutlu etmek ve onunla yaşamaktır. Karşılıklı olursa çok güzeldir. Bir zamanlar sevmiştik bu kadar. Ayrılığında bir ömür kalpte ince bir sızı kalır. Bir daha onun kadar kimse sevilmez.
Aşk çiftlerin aynı anda yorgun olup su içtikten sonraki rahatlama ve bağlılık anının depreştiği o kısa hazzın manidar bir örneği gibidir. Ne yazık ki erken biter ve yerini sevgiye bırakır.
evlattır, şiirdir, kedidir, fenerbahçe'dir ama sizin sandığınız gibi malın teki değildir. ışığını anası söndürmüş ama pikenin altında teoman dinleyip cansu'yu düşünüyor hala pezevenk.
Kim ne derse desin bir kereden fazla olmaz. Aşık olursun, nedensiz. Gözyaşları ile başlar önceleri. Aşırı kırılganlık, kıskançlık gelir ardından. Kendinden çok sever, kollarsın. Aşıksan bırakıp gidemezsin, kılına zarar gelmesine izin vermezsin. Yani şu bırakıp gidenlerde zerre aşk aramayınız. Aşık insan uzakta kalır belki ama aklı fikri ondadır. Genelde aynı duyguları karşı taraf taşımaz, kırılan olursun, üzülen olursun. Kışın önünü kapamaması bile dert olur. Karşılık beklenmez, iyi olsun yanımda dursun yeter dersin. Sözlük bugün gördüm onu 5yıl üstüne 2 sn falan bir an göz göze geldik geçti gitti, üzüldüm mü sevindim mi bilemedim.
