Dualizmin kendi içinde çelişkili olması gibi teizmin de sentez oluşturabilmesi için antitez olarak ortaya çıkardığı olgudur. Mantıksal geçerliliği açısından ateizme antitez oluşturmak istendiğinde -teizm haricinde- oluşacak sentezin farklı bir bakış açısı kazandıramayacağından hiçbir zaman önemsemeyeceğim inançsızlık şekli. Ülkemizdeki ateistlerin yaratıcıya mı yöneticiye mi karşı çıktığını merak etmekteyim. Eğer bilime önem veren ve bilimsel düşünen biriyseniz hegel diyalektiği açısından yaratıcının aksini kanıtlayamayacağınızdan kendini yok kılan bir varsayımı kabul etmek gerekecektir. Bu nedenle tüm ateistler teist bakış açısıyla hareket eder. Yok eğer inançsızlıktan kasıt yöneticinin yokluğu ise, evrendeki düzensizlikten bunu zaten anlıyoruz.
Ergenlerin ve ergenlikten çıkamayanların kızlara kendilerini gösterme çabalarından biridir. Üzerine birde metal dinleyince gezegendeki tek cool olduklarını sanırlar. Yazık la kimin çocuğuysa denilesi tiplerdir.
inanmama durumuna inanmaktir. Aslinda o da bir inanistir.
Ancak yaygin kaninin aksine ateist dinlere degil tanrilara inanmaz.
Yani bir yaraticinin olabilecegini dusunup dinlerin yalan dolan olduguna inanan kimse ateist degildir.
Ateizm bir yaratici fikrini butunuyle reddeder. Bu baglamda "inanmama" ya da "yokluga inanma" konusunda dini inanis konusunda en uc noktadir.
Ateizm, ahlaki olarak bir sorun olusturmaz. Cahil bazi kimseler din olmadan ahlakin var olamayacagini sanarlar.
Ancak ateist insanlarin beklentisi, toplumsal kurallarin rasyonel, dusunulmus, berrak ve degistirilebilir olmasindan yanadir. Bu kurallari tanri koydu, degistiremezsin seklinde bir korku imparatorlugudur esas cehalet.
ateist olmayanları "düşünmeyen, sorgulamayan" olarak yaftalayan mensuplara sahip teori.
he amına koyim bir tek siz düşünüyorsunuz, biz bir siz sorgulamıyoruz zaten. bi sizin kafanız çalışıyor, bizimki vücudumuzda süs olarak duruyor zaten. süs olarak başka yerde de var ama emin olun oradaki bile sizinkinden daha çok çalışıyor lan.
hayır yani bu türkiye'deki ateistlerin inançlı insanlara karşı kullandıkları genellemeleri yakalayıp sikesim var.
bana göre zoru seçen insanların oluşturduğu bir gruptur. çünkü yani; bende bir devre devre sıra sıra sorular oluştu böyle, mantığım bir sürü şeye isyan ediyor, bilmem ne; inanmama noktasına kadar bir gitmişliğim var. oradan döndüm, çünkü benim asla anlam veremediğim şeylerin anlamını bilen bir varlığın varlığına inanmaya ihtiyacım var...mış. yoksa baş edemiyorum bazı düşüncelerle. inanınca böyle bir 'ben bilmem, beyim bilir' rehaveti geliyor insana. bir de şu var: hayatta öyle bir durum başım gelir ki başına kime sorsan, kime söylesen, kime isyan etsen, kime 'neden?' desen insan cinsinden; kurtarmaz. açıklayamazlar. o zaman inandığın tanrı mı açıklar? hayır. ama onun bir bildiği olduğu düşüncesine sığınırsın. öyle bir bilgi ki o seni aşıyor, sen anlayamazsın, o yüzden sana verilmiyor; buna benzer bir şey düşünürsün. sıyırmamak için biraz da. ateistler o güvenliği reddediyor mu, dışlıyor mu, ihtiyaç mı duymuyorlar, artık her neyse; bu bana daha zor bir şeymiş gibi geliyor.
içinde bulunduğum sınıftır. Ancak islam dinine bayılırım. Din insanın afyonudur ve bazı insanlar uyuşturulmalıdır. Yolda, Otobüste, kafelerde sizi kesip doğramak isteyen, karınızı, kardeşinizi sikmek isteyen, küçük kızlara tecavüz etmeyi arzulayan bir suru insan bu uyuşturucu sayesinde günde milyonlarca kez uyuşturuluyor ve biz bunları yaşamıyoruz. Yaşıyoruz yine ancak islam olmasaydı 20 katı fazla yaşanacağına eminim. Boku yemiştik. iyi ki var. iyi ki cehennem sapıkları korkutuyor da metrobüste koltuk kavgasına kafalarımız kesilmiyor. Ateistler, dinler olmasaydı dünya daha kotu bir yer olurdu. Yemişim John lennon ı.
Kendini kandırmanın yollarından biridir. Sanki ateist olunursa daha özgürlükçü daha sofistike olduğunu iddia eder. olaylara bakışı, kendi benliğini bulmuş kültürünü inkar etmiş gibi hava pompalamaları olur. tam tersine bu evrendeki bilinçli tasarımı diğerleri farketmiyorsa ne kadar yüzeysel bir bakışa sahip olduğunu görmesi gerekir. bunun hiç bir sofistikasyona sahip olamayacağını sadece kendini kandırdırma olduğunu farketmesi gerekir.
insanın ateizmin sofistike bir bakış açısı ve özgürlükçü bir ruh hali ile alakası olmadığını görmesi gerekir.
kişinin işlediği suçların, birlikte yaşadığı insanların yaşam hakkına yaptıkları müdahelelerin sonuçlarının cezasını\larını dünyada vereceksindir.
kişi topluma kazandırılamıyorsa, toplumdan uzak şekilde müebbet olarak toplumun faydasına çalıştırılabilir* ya da ülke kanunlarına göre idam edilebilir. bu kurallar ya da kanunlar insanlar tarafından tartışılarak ve üzerine düşünülerek konulacak kurallardır.
kişinin ahiret adı altında bir yerde cezasını çekeceğini düşünmek kişiyi resmen affetmekir ve saflıktan öte gidemez...
suçların cezasının bu dünyada verilmesi geketiğine inanılan , inanış ya da anlayış, işte her neyse.
yani tüm suçluları yakalayıp, hakkıyla cezasını vereceklerini düşündükleri bir dünya.
