küçükken yaramazlık yaptığımızda abimle bana hitaben söylediği; "öliyim de kurtulun." sözü. unutamıyorum çünkü bir gün sarılıp öpemeyeceğimi düşünmek bile çok korkutuyor. keşke söylemeseydin bu sözü anne, duygu sömürtüsünde üzerine yok valla.
"ocağı elleme sakın bak mazallah yangın falan çıkar."
bunu gerçekten hiç unutmuyorum ya, mutfakla hiç aram lmadığı halde, orta sona gidene kadar evde yalnız kalacağım zaman bana bunu söylemeden edemezdi. canım benim ya her bir şeyi de düşünürmüş...
evde olmandan rahatsız olmuyorum ama yardım etmiyorsun bana. içim acıdı lan.(benim beni bu evde istemiyor musun soruma cevap olarak verdi,keşke şunu deseydi ne diyem mahmut mu diyem ? )
askerliğin ilk başlarında nereye geldim ben diye düşünürken uzun uğraşlar sonucu eve telefon etmeyi başardığımda aramızda geçen diyalogdur.
+anne ben yapamıyorum burada, dayanamıyorum.
-oğlum etrafına bak kimler yapıyor.
aklıma her geldiğinde duygulanırım ve unutulmazdır.