Müthiş derecede güzel,masum ve narin bi annem var.
Üç ablamla arkadaş gibidir.genç yaşta anne olmanın verdiği bir armağan olsa gerek.
Bütün çocukları ile arası çok iyi hep destekler arkalarında durur bir gün olsun kızmaz incitmez.
Ben annemi çok seviyorum ama diğer kardeşlerimle olan ilişkisi benimle yok. Bu sanıyorum benden kaynaklı bi durum. Çok ketum ve içine kapanık duygusunu belli edemeyen biri olduğumdan o anne kız ilişkisini yasayamıyorum onunla ama yinede iyiki var allah eksikliğini göstermesin. Belki kendi mutsuzlugumu bastirabildigim de ve sıkıntılarımı aşıp ben oldum artık dediğim de yaşarım kendimden uzak tuttuğum tüm ilişkileri.
Kesinlikle olmak istedigim bi sey. Bi insan bi insani nasil bu kadar sever dusunur merak ediyorum. Nasil her yanlisinda affeder dogrusunu gosterir. Annem benim icin bu dunyada en buyuk nimet. O kadar degerli ki bazen cok uzuluyorum onun istedigi cocuk hic olmadim. Olamadim. Bugunde olamiycam belki ama olmak istiyorum. Her seyin en iyisini hakediyo. En guzelini.
Hayatta bir insanı tüm benliğiyle karşılıksız sevebilen tek insan. Merhamet ve sevgi gibi duyguları çok yoğun hisseder. Evlatları için yapamayacağı birşey yoktur. Kendi mutsuzken bile gözyaşlarını içine akıtır sırf evladı üzülmesin diye. Herşeyi sineye çeker, yeri gelir evladı için haksızlıklara bile susar. Evladı nankörde olsa o vazgeçmez sevmektende korumaktanda. Hastalığında başında bekler, canı bir acısa onun bin acır, mutlululuğunda herkesten çok sevinir. Her daim kendinden çok yavrusunu düşünür. Önceliği her koşulda evladıdır. Anne baş tacıdır, dosttur, limandır.
