kpds içi gittiğim ,sıhiyeye gitmek için çıktığım metro istasyonun çıkışında kendimi birsürü köprünün altında bulduğum ve bu köprülerden birinin altından yürürken üstten geçen aracın sıçrattığı camurlu su ile suçuk olduğum hemen akabinde yolun karşısındaki parkta yürürken kare kare olan taşlardan birine basmamla bi ayağımı bileğime kadar su içinde bulduğum sınav öncesi beni rezil bi hale getiren her tarafı tuzaklarla dolu şehir.
ulaşım araçları ise gidilecek yere kolayca ulaşımı sağlıyor en azından ben astiden sıhiyeye ankaray ve metroile kolayca ulaşabildim.ilk geliş için çok kolay oldu.
sınavdan sonra orda askerlik yapmakta olan bi arkadaş ile dolaştım biraz .gözlemlediğim kadarıyla ankara insanları genelde birbirine benzemekte.boylar çok uzun değil ama kısa da değil,genelde kumral ve koyu tonlardalar,kafa oranları ise vücüda göre biraz büyük geldi.yani örneklemim * nekadar geçerlidir tartışılır.
ama diğer şehirlere göre düzenli bi şehir gibi geldi bana.
pazar günüyse her taraf çarşı iznine çıkmış asker doludur.ama onlar da kendini belli etmektedir.
dağ yolu yada sahil boyu olmaması bize garip gelse de ankaralılar bunu pek umursamamaktadırlar.zaten sevmektedirler ankarayı.*
3 mart 1974'de istanbul - paris - londra seferini yapan thy'nin dc-10 tipi yolcu uçağı. havalandıktan az sonra düştü. 335 yolcu ve 12 kişilik mürettebattan kurtulan olmadı. dünya sivil havacılık tarihinin en büyük kazası olan bu kaza paris'in orly havaalanı yakınlarında meydana geldi.
ortadogu ve balkanlarin en büyük baskenti.
ilk kez bir sehri özlemenin ne demek oldugunu ögreten, yagmurda hatirlanan, hic bir sokagi denize cikmasa bile aliskanlik yapan, asla vazgecilemeyen, su anda kaf daginin ardinda ki masal sehri kivaminda ki sehrim, dogdugum, büyüdügüm ve kendimi ait hissettigim tek yer.
geri döndüğünüz zaman hiç özlemediğinizi fark ederek ümitsizliğe kapıldığınız, her yolun tartışmasız Kızılay'a çıkacağı aşırı düzenli, memur ve öğrencilerin çoğunlukta olduğu başkentimiz.
tek tesellisi; ankara'da hayat diğer büyük illere göre çok daha kolay.
ugrak semtlerinden birinde yer alan kugulu parkta ölen kuguların yerine ördek koymaya utanmayan,her yerden su akıtmayı adet haline getirmiş,resmen mezar şeklinde görünen ama onların çiçekler için saksı oldugunu iddia eden belediye başkanına sahip ilimiz.
hiç özlemesem de yılda en az iki kez gitmek zorunda oldugum, her zaman gri ve kasvetli görünen,kaybolma şansının sıfır oldugu( her yol eninde sonunda kızılay'a çıkar) memur kenti.
eğlenmesini bilene kapılarını ardına kadar açan ve fakat asosyal bünyeler tarafından sürekli olarak "ayy ne kadar sıkıcı bi şehiiir" söylemleri ile beraber bok atılan düzgün şehir. "sıkıcı olan sizsiniz ulan.şehir nasıl sıkıcı olsun" demek geliyor içimden.ve diyorum.
iç anadolu kıraçlığını her ne kadar gidermeye çalışıp yeşillendirilse de çoraklık duygusunu iliklerinize kadar hissettiren, her zaman yapay bir kent havası veren, resmiyet kokan ama mustafa kemal'in yattığı ve "türküye'nin kalbinin attığı" önemli kent. belki kentle ve insanlarıyla hiç ilişki kurmadığımdan sevmedim sevemedim. belki de yahya kemal gibi istanbul'a aşık olduğumdan.
Kuğulu parkıyla, Anıtkabiriyle,Tunalısıyla,insanıyla,çıtır çıtır kızılay simidiyle düzeniyle,Eymiriyle,Güvenliliğiyle verdiği huzurla hem görülesi, hem yaşanası,terkedilip başka şehirlere gidilse bile unutulamayan şehir. Özellikle kar yağdığında kuğulu park görülmeye değerdir.
orada dogup, orada büyüdüyseniz, dünyanın en güzel şehirlerinden birinde istanbul'da bile yaşıyo olsanız özlersiniz, kasvetli havasını, hava karardıktan sonra bomboş kalan sokaklarını, takım elbiseli insanlarını, düzenini. üstelik bütün bunlara rağmen herkesin abarttığı kadar da kötü bi şehir değildir bi kere odtü oradadır daha ne olsun *
sevene büyük, sevmeyene ise büyüklüğünü anlatamıyacağınız şehir...
kurallar şehri denir; kurallar değilmidir,? bizim hayattaki düzenimizi sağlayan,
içinde yok olduğum dışında kalınca hiç olmadığım şehir.
ankarayı ankaralı bilir(ama ankaralı turgut değil, kıl bi noktaya değindim fark ederseniz)..
her gittiğimde istanbul u daha çok sevdiğim şehir. kpds sınavı için en alakasız okullarını bile görmeme sebep oldular. böylece ulaşım ağı konusunda bilgi sahibi oldum *
denizi olmayan,beton yığını,saat 11,00 oldu mu hayatın öldüğü,düzen abidesi sevgili başkentimiz.hakkaten şairin de dediği gibi ankaranın sadece istanbula dönüşü sevilir.yazın çok sıcak olduğu gibi kışın dondurucu bir soğuğu vardır.saat 5,30 oldu mu sokaklarda takım elbiseli amcaların,tayyörlü teyzelerin dolaştığı güzide bir şehrimizdir.kızılayda yaklaşık 50 metre arayla üst geçitleri olup,üst geçit olmalı burda diye ağladığınız yerlerde üst geçit olmayan biricik şehrimizdir. ama bütün bunlara rağmen de düzeni ile insana bir iç huzuru veren şehirdir.şöyle de bir gerçek vardır ki sevilmemesine rağmen her insan evladının en az bir kez görmek istediği bir yerdir.
anadolunun bozkır kasabasına milyar dolarlar dökülerek yapılmış suni şehir, hiçbir şekilde türkiyenin başkentliğini haketmemiş ve haketmeyen memuristan, ülkenin takozu, mesarif abidesi.
insana kendini yanlız hissettirmeyecek kadar kalabalık, boğmayacak kadar sakin ve huzurlu şehir... içtiğin çayın tadının bile farklı olması, yediğin simidin kokusuna karışan muhabbetler, kışın ortasında içilen kış nargilesi, gece yarısı çıkagelen boza, samimiyeti laubalilikle karıştırmayan şehir. bürokrasinin babası da olsa babacan şehir...insanının içindeki insanlık hala ölmemiş şehir...
