istanbulda harcanan paranın yarısı harcanarak ve de istanbulda yaşanılan stresin ve enerjinin yarısı harcanarak rahatça yaşanabilecek düzenli şehir. ha bir de ankarada metrekareye düşen orospu ve orospuçocuğunun sayısı istanbula göre oldukça minimum düzeyde olduğunu söylememe zannederim ki gerek yok.
Insanlar ya nefret ediyor ya da cok seviyor. Turkiyenin Londrasi filan demisler,cok komik ya.sevenler buyuk ihtimal kucuk sehirlerden gelip buyuk sehir havasini koklayanlar,istanbuldan,bursadan gelenler ise sumugunu bile silmez ankaraya.
ankara gibi türkiye'nin en yaşanabilir ve düzenli kentini beğenmeyen kendini bilmezlerin derdi nedir acaba. Ankara ulan bu, türkiye'nin londra'sı boru değil. londra'dan on kat daha güzel bir havası vardır ve hemen hemen onun kadar düzenli bir kenttir, ama londra kadar dünyaca ünlü olmadığı ve nehir yahut denizi olmadığı için iteklerler şehri. istanbul üzerindeki ağırlığa dayanamayıp çöktüğünde ankara'ya göçünüz engellenecek canlar. demedi demeyin. sonuçta ankara bu. ankara yav. denizi yok diye, insanları sokakta boynunuza atlamıyor diye, kendinden taviz vermiyor diye sevgisizliğinize üzülecek değiliz.
Istanbul a gore tek duze kalan bir sehir. Lakin kizilay,bahcelievler gibi merkezi yerlere ulasim cok kolay. Sehrin en uzak yerinde otursaniz bile metro ile merkezlere ulasabiliyorsunuz. Iste istanbulda boyle bir durum yok.misal tuzlada oturan adamin kadikoye veya taksime gidebilmesi icin baya ugrasmasi gerekiyor.
bugün ilk direksyon dersimi alırken yarım saat içerisinde 4 mevsimi bana yaşatan şehir. önce sıcaktan terlerken birden bire yağmur yağmaya başladı, hemen arkasından aniden dolu bastırdı, en sonunda da parçalı bulutlu hale geldi. kendimi simülasyonda hissettim, oldukça garipti. *
bursa'nın yeşiline aşık olan bünyeye griyi sevdirir, aşık olunan kadınla birlikte. yağmur, kar, çamur gibi nefret edilebilecek birçok şey bu şehir ile güzeldir. seneler sonra belki oradan da bir ev alıp, arada özlem giderme hayalleri kurulur.
ankara garip bir şehir. istanbul'dan buraya taşındığınızda afallıyorsunuz önce. her şey garip, yavaş, sıkıntılı, bunaltıcı geliyor. bir süre kendi kabuğunuza çekiliyorsunuz, kabullenmiyorsunuz. sonra yaşamadığınızı fark edip yavaş yavaş çıkıyorsunuz kabuğunuzdan. o kabuktan çıkmayla birlikte ankara'nın güzelliğini fark ediyorsunuz. sokak kültürünü, sanat hayatını, vakit geçirilecek yerleri keşfediyorsunuz. ufak da olsa bir çevreniz oluyor. sonra bakıyorsunuz ankara'ya öyle bir alışmışsınız ki istanbul sizi boğmaya başlamış. yaşamak lazım ankara'yı, dört duvar arasına kapanmamak lazım. o zaman bütün güzelliklerini, tüm kapılarını ardına kadar açar işte ankara...
gelip de bu şehre alisan seven bir tek benmi varim. cani sikilan yazarlar mesaj atsin lan buluşup bisiler yapariz. kaleye cikariz hatta ankara kalesi güzeldir karsisinda rahmi koç müzesine gideriz .
